705 
volgende Tabel opgenomen, voor combinaties in aanmerking komende 
metalen en legeeringen, als meest belovende voor het onderzoek in 
helium uitgekozen. 
In tignnr 1 zijn hun thermokrachten tegen koper bij de tem peraliuir 
T, opgegeven iji de eerste kolom, voorgesteld. De 2^^ soldeerplaats 
bevond zich op een temperatuur van 16° C. 
§ 3. Vemnderituj mn den loeersUnid van lefjeeringen met de tem- 
peratuur. Toen het nu niet mogelijk scheen een geschikt thermo-element 
te vinden, viel onze aandacht op de weerstandsverandering van het 
reeds door Kamkkungh Onnes en Cl. 4Y bij waterstot-temperatnren op 
zijn weerstand onderzochte constantaan. Deze legeering vertoont in 
het bedoelde gebied reeds bij afnemende temj^eratum- een belangrijke 
weerstandsvermijidering ; het was dus waarschijnlijk dat constantaan 
bij helium-temj)eraturen geschikt als weerstands-thermoineter gebniikt 
kon worden. Proeven hebbeji bewezen dat dit inderdaad het geval 
is. Latere metingen (zie Med. N“. 142a § 4) brachten aan het licht 
dat ook manganin, het welk eveneens bij lagere temperatuur m weer- 
stand l)egint af te nemen, reeds bij zuurstoftemperatuur merkbaar 
kleineren weerstand dan bij gewone temperatuur heeft, voor tem- 
peratuurmetingen in helium gebruikt kan worden. 
§ 4. Soortelijke warmte van kudk. a. Lirichtinq van de proef. 
De methode, die voor de bepaling der soortelijke warmte werd 
toegepast, herinnert het meest aan de door Nernst in zijne onderzoe- 
kingen over de soortelijke warmte gebruikte. Een blokje vast kwik 
hing vrij in een hoog vacunm en werd electrisch gestookt. Met een 
constantaanweerstandsthermometer werd de temperatuursverhooging 
bepaald. Om het blokje vast kwik te verkrijgen werd het vloeibare 
metaal (zie tig. 2 met vergroole delailtiguur) in het glas C gegoten 
door een capillair trechterbuisje dat door m gestoken kon worden. 
Van tevoren werd eveneejis door een trechtertje een weinig zuiver 
pentaan onder in C gebracht hetwelk bij het ingieten van het kwik 
een laagje tnsschen het glas eji het kwik blijft vormen. In het kwik 
werd een Yao stalen huisje H gedompeld waarin zich de 
stookdraad bevond, een met zijde geïsoleerde constantaandraad, die 
nog met een dun laagje celluloide bekleed was om elk electrisch 
contact met het kwik te voorkomen. Om het huisje was een tweede 
constantaandraad gewikkeld, die als thermometei' dienst moest doen. 
Het huisje was door zijden draadjes eveneens verstijfd met celluloide 
aan een glazen stangetje bevestigd, dat zich in de buis B 0 [) eu 
neer kon bewegen en door insnoeringen in het glas gecentreerd ge- 
houden werd. Dit staafje was aan een zijden draad be\csiigd die 
46 
Verslagen der Afdeeling Natuurk Dl. XXIII. A‘’. lüiVto. 
