734 
blauwe kleur ontsloud. (Ouei!Maijer u. Poffer, Steiger, Gilbert^), 
e.a.). Auché^) gebruikte eeu veel betrouwbaarder methode, daarop 
beriisteude, dat bilirubiiie iii alkaliscdie oplossing en in tegenwoordigheid 
van ziidvoxjd, bij voorzichtige oxydatie door jodium, in een stot 
verandert, welke een karakteristiek spectrum bezit. Deze reactie 
was reeds door Stokvis beschreven, maar AuciiÉ, door wien Stokvis’ 
werk wordt vermeld, komt de verdienste toe de voorwaarden van 
het constant totstandkomen der reactie nauwkeurig te hebben 
aangegeven, zóó dat zij tot het aantoonen van bilirubine dienst kan doen. 
De reactie van Stokvis-Auché is ongetwijfeld zeer bruikbaar. Het 
is echter een bezwaar, dat de spectrum-streep bij de kleine hoeveel- 
heden galkleurstof, die wij in dit opstel op het oog hebben, zeer 
zwak is; om met deze methode in normaal menschelijk serum nog 
bilirubine aan te toonen, moet de voor spectroscopisch onderzoek te 
gebruiken vloeistollaag een dikte hebben van JOc.M. En ook dan 
is het resultaat nog niet eens altijd positief. Voor quantitatieve be- 
palingen is deze methode niet geschikt. 
Biffi trok het serum direkt uit met chloroform en reageerde 
daarmede®). 
Wij zelf hebben in de reactie van Ehrlioh een uitnemend middel 
gevonden om bilirubine in bloedserum en andere eiwitrijke vloeistoffen 
aan te toonen en quantitatief te bepalen ^). Het karakteristieke verschil 
in kleur in alkalische en zure middenstof verhoogt hare betrouw- 
baarheid, terwijl de gevoeligheid der reactie buitengewoon groot is. 
Men moet intusschen erkennen, dat ook deze evenals elke andere 
kleurreactie, de aanwezigheid van het bilirubine niet met volmaakte 
zekerheid kan aantoonen. De mogelijkheid, dat andere, in het serum 
bevatte stoffen, in staat zijn met het diazo-lichaam een zelfde reactie 
te geven, kan voor minder waarschijnlijk worden gehouden, met 
beslistheid te ontkennen is zij niet. 
Tot dusver is men er, zoover wij weten, niet in geslaagd, uit 
normaal menschenserum bilirubine af te scheiden en daardoor zijn 
aanwezigheid op onwederlegbare wijze aan te toonen. Hammarsten 
heeft het beproefd ®). Maar terwijl hij uit het serum van paarden, 
in de groote meerderheid der gevallen, fraaie bilirubine-kristallen 
1) Obermaijer u. Popper. Wiener Klin. Woclienschr. 1908. 
Steiger. Dissert. Zürich 1911. 
Gilbert. Zie voor diens werken bibliographisclie opgave in : Glinique médicale 
1910/1911. 
2) Auché. Gompt. rend. Acad. d. Sciences 1908. 
Biffi. Folia Haematolog. 1906 III. 189. 
q Hijmans van den Bergh u. Snapper. Deutsch. Arch. f. klin. Med. 1913, 
q Hammarsten. Maly’s Jahresber. 1878 II. 119. 
