749 
Men is dus op een difrerentieele fonnnle aangewezen, en dat brengt 
mee, dat van een reeds vrij nauwkeurig stel waarden voor de con- 
stanten moet worden uitgegaan. Daarom kon de tweede benadering 
niet gemist worden. 
Nn kan men voor de bei'ekening van weerstanden tbrmide (5) 
bet best in dezen vorm schrijven: 
100 
-j- -j- cr—^ -f dt~-^ 
-f- w 
(ö) 
Hieruit wordt voor den vorm \ an deconditie-vergelijkingen gevond' n : 
A»> f Lat 1 
W-w\ 
To"ö 
, \V—w 
+ 
/ir-«A‘-= nv~u,y 
+ A<t- 3 -b Adr 
^ \ 100 J V 100 y 
waarin La, Lh, Lc en Ac/ negatieve correcties zijn. 
Éénzelfde weerstandsverandei’iug komt bij de waterstoftempera- 
tureji met een 5 tot b maal groolere temperatuursverandering over- 
een dail bij de andere tem|)eraturen. Daarom werd aan de 6 over- 
eeidtomstige conditievei-gelijkingeu een gewicht 30 toegekend tegen- 
over 1 aan de overige 9. 
De uit de noianaalvergelijkingen gevonden correcties geven aan 
de constanten der tweede benadering aangebracht, de in Tabel 111 
te vinden definitieve oplossing. Daaronder zijn de gevonden gewichten 
aangegeven. Dit deze blijkt onmiddellijk, dat h en c niet scherp te 
bepalen zijn. De beteekenis van de gewichten ziet men nog beter 
uit de daarmee gevonden middelbare fouten, voor de berekening 
waai'van de m. f. \ an één weerstand geheel willekeurig op ± 0,001 12 
aangenomen is. Vergelijkt men deze m. f., die in den regel van 
Tab. 111 staan, met de grootheden zelf, waarbij ze behooren, dan 
zou het kunnen schijnen alsof deze veel te nauwkeurig opgegeven 
waren. Inderdaad is dat het geval wanneer de gevonden constanten 
slechts moeten dienen om ze te vergelijken met overeenkomstige, 
nit andere waarnemingen gevonden getallen. Wil men de constanten 
echter in de interpolatieforniule, dus voor den onderzochten thermo- 
meter zelf, gebruiken, dan mogen ze niet verder afgerond worden. 
Want dan gelden de m. f. van den ondersten regel van Tab. 111, die 
de nauwkeurigheid vati elke onbekende afzonderlijk aangeven d.w.z. 
vmnneer men voor de overic/e onbekenden een bepaalde ivaar de aanneemt. 
De gewichten waaruit deze fouten zijn afgeleid, zijn niet anders dan 
de coëfticienten van elke onbekende in haar eigen normaah ergelijking. 
6. Resultaat. Tabel II geeft tenslotte de vergelijking van de 
definitief berekende weerstanden ]Vd met de waarneming. Uit de 
kolom fU — JVd blijkt dat de aansluiting nog wel wat verbeterd is. 
