833 
kunnen opleveren dan niet het betrekkelijk geringe oplossingsvermogen 
van het rooster te bereiken valt; daartoe is het overeenkomstige 
flnorescentie-spectrum van den robijn bij zeer lage temperatuur 
'wellicht geschikt;' proeven hierover dienen echter tot een zonniger 
seizoen te wórden uitgesteld. Met het oog op de beteekenis van dit 
onderwerp lijkt mij zelf de bepaling van minimumlimieten bij nega- 
tieve proeven niet van belang ontbloot. 
Verder werd ook het neodjmnitraat-hexahydraat (Nd (NOgjg . 6H./)) 
uit de reeks der zeldzame aarden onderzocht. Daartoe werd een 
natuurlijk monoklien plaatje j. op één der assen, van ruim 1 mm. 
dikte, tnsschen twee zeer dunne dekglaasjes op de boven omschreven 
wijze met Canada-balsern gemonteerd. Waargenomen werd bij — 190° 
de bandengroep in het rood, vroeger met I tot VIII genummerd 
(loc. cit. § 3‘2). Wegens de mindere dikte van het praeparaat was 
het electrische veld hier nog sterker dan bij den rolnjii; het bleek 
echter ook zonder waarneembaien invloed op de absorptiebanden. 
Daarentegen vertoonen de banden Vil en VIII (676,6 en 677,2 pp) 
in een longitudinaal magnetisch veld doubletten, wier splitsing het 
grootste indértijd waargenomen bedrag bereikt, te weten resp. 
en 1,1 pp voor 50 kiloganss. 
Volledigheidshalve herhaalde ik de proef met een alcoholische 
oplossing van het zout in een cuvette, waarvan de platina-electroden 
op 2 cm. afstand stonden en op 100 volt potentiaalverschil werden 
gehouden. Bij 18° bedroeg de stroomdichtheid 75 milliamp./cnd, in 
de strooperige oplossing even boven het vi'iespunt van aethjlalcohol 
(—118°) 30 tnilliamp./cnd. Ook een verdunde oplossing in amyl- 
alcohol ( — 134°) werd onderzocht. De in dit geval aanmerkelijk 
breedere en vervaagde absoi-ptiebanden werden met een spectraal- 
toestel van zeer groote dispersie waargenomen ; hun aspect veran- 
derde bij stroomsluiting niet merkbaar ; de snelheid van het kation 
is weliswaar onder deze omstandigheden nog maar uiterst gering. 
Physiologie. — De Heer Werthf-im Salomonsox doet eene mede- 
deeling: „Gmphische studiën hij verkooghig der diepe rejlexen” , 
Het graphisch onderzoek der diepe retïexen in gevallen, waarin 
deze ziekelijk versterkt zijn, levert eenige idet geheel onbelangrijke 
resultaten op. 
Niettegenstaande in de literatuur herhaaldelijk gew'ezen is op 
de verschillende wijzen, waarop zich de retlexverhooging uit, is men 
toch getroffen door de. sterk, verschillende, curven die men aantreft. 
