854 
vezels van den N. vestibnlaris, die in hooger niveau, dan dat, waarin 
de haard ligt, binnentreedt. Niet geheel — Barani’s koiidwaterreactie 
toont aan dat er nog vestibnlair-impnlsen op het dubbeloog aan- 
komen — maar gedeeltelijk, is dus de N. vestibularis weggevallen. 
De invloed van het eenzijdig wegvallen van den vestibulair tonus 
O]) het dubbeloog is bekend. Tijdelijk gaat bij mensch en dier, het 
gelijkzijdig oog naar beneden binnen, het contralaterale naar boven 
buiten. Zij wijken dus af in een aan de laesie tegengestelde richting. 
In dit geval is echter die oogendwangstand gecompenseerd, o.a. 
door een scheetstand van het hoofd. Het bewegingsmechanisme voor 
het diibbeloog is daardoor in een anderen evenwichtstoestand geko- 
men als in de norma het geval is. Daarin heerscht een innervatie- 
tendens om de twee oogen meer dan gewoonlijk naar links te richten. 
Dit mechanismus is reflectorisch, door de oefening die tot compensatie 
geleid heeft, op deze wijze afgestemd geworden. 
Zoodra de wil het bewegingsmechanisme van het dnbbeloog, dat 
aan de hoofdwending onafscheidelijk is vastgekoppeld, gebruikt, en 
de draaiing van het hoofd naar rechts beveelt, zal hij gedwongen 
zijn een ander mechanisme dan in de norma bestaat, te benutten. 
De overwegende innervatie-tendens om de oogen links te wenden 
komt in wedstrijd met den impuls tot rechts draaien. Die wedstrijd 
komt tot uiting in het teit, dat eerst een slag der beide oogen naar 
links komt en daarna eerst langzaam de uiterste stand naai- rechts 
wordt bereikt. 
Het gevolg is dat de instelling der oogen op rechts staande voor- 
wei-jien niet synchroon met de hoofddraaiing is. Deze voorwerpen 
woi-den zoolang de gebrekkige instelling duurt, dus niet onmiddellijk 
herkend. 
Ditzelfde is ook bij de hoofdwending naar links het geval. Daar 
echter gaat geen slag van het dubbeloog naar links vooraf. Reflectori- 
sche en wilsbeweging summeeren dan elkaar, de oogen gaan te snel 
en wederom is het herkennen van links staande voorwerpen niet 
dadelijk in den haak, al komt het veel sneller terecht, dan bij het 
zien naar rechts. 
Eindelijk in de IV^® plaats is er de statische ataxie, die onze lijder 
vertoont en die afhankelijk kan zijn hetzij van onderbreking in 
rubro-spinale of vestibulo-spinale banen, hetzij van de verweeking, 
die zich aan de basis van het cerebellum zal bevinden, hetzij van 
beide. 
Alle verschijnselen te samen wijzen echter op plotseling ontstane 
buiten werking stelling van het door de arteria cerebelli posterior 
inferior besproeide gebied. 
