860 
De prikkels door drukverandering opgewekt komen echter zeker 
nog langs andere wegen tot perceptie dan door Baglioni werd ver- 
ondersteld. 
II. Het gasgehalte van de Zwemblaas. 
Reeds sedert Priestleï weet men dat de in de zwemblaas aan- 
wezige gassen, dezelfde zijn welke in de lucht worden aangetroffen, 
De verhouding waarin zuurstof, stikstof en koolzuur worden aan- 
getroffen is echter zeer wisselend. In den regel wordt bij diep 
levende visschen een zeer groot zuurstofgehalte gevonden; soms stijgt 
dit tot ± 90 7„. 
Experimenteel werd vastgesteld dat de visch in staat is gassen 
naar ’t inwendige van zijn blaas af te zonderen, bv. wanneer de 
eerst aanwezige gassen door middel van troicart of luchtpomp (phjso- 
stomen) verwijderd worden. 
Moreau bewees dat het nieuw gevormde gas zuurstof is, althans 
dat na de gasregeneratie het zuurstofgehalte aanzienlijk hooger is 
dan daarvoor. 
De visch is in staat den gasdruk in zijn blaas te regelen in verband 
met den uitwendigen druk die op hem rust. Diepzeevisschen hebben 
geweldige spanningen in de zwemblaas, terwijl bij dieren die kunst- 
matig onder verhoogden of verlaagden druk worden gehouden, ver- 
hooging resp., verlaging van de zwernblaasspanniiig kan worden 
aangetoond. 
Deze gasproductie kan geen eenvoudig osmose-verschijnsel zijn, 
vooral wegens de enorme spanningen bij diepzeevisschen; het is 
een secretie. Het gemakkelijkst is secretie van zuurstof aan te toonen, 
volgens de onderzoekingen van Hüener moet men echter ook stikstof- 
secretie aannemen. 
Het secretie verschijnsel heeft vooral de aandacht van Bohr getrok- 
ken, in verband met zijn onderzoekingen en onderstellingen over de 
gaswisseling in de longen welke hij, zooals bekend is, ook op een 
secretorisch verschijnsel terugvoert. 
Bohu ging na, welke zenuwen de secretie beïnvloeden. Moreau 
gaf vroeger reeds aan, dat doorsnijding der sympathische vezels een 
toename van het zuurstofgehalte tengevolge had. Deze zenuwen zouden 
dus de zuurstofsecretie remmen. Bohr sneed beiderzijds de vagus- 
takken door, welke de zwemblaas en ingewanden innerveeren en 
constateerde dat de secretie dan geheel ophield. 
Door een aantal proeven trachtte ik enkele leemten in onze kennis 
aangaande bovenbeschreven secretie verschijnselen wat aan te vullen. 
