883 
te zien krijgt, zooals zij in tig. g en h zijn afgebeeld. Daarop ziet 
men, hoe een eindnetje of een eindringetje de kern van de spiercel 
inbocht en in een kleine verdieping van de kern komt te liggen. 
Zulk een beeld, dat in mijne preparaten niet zelden voorkomt, kan 
niet anders verklaard worden dan door eene intracellulaire ligging 
voor de eindigingen van de zenuwen aan te nemen. In beide gevallen 
was (evenals trouwens in alle andere gelijksoortige beelden in de 
preparaten), zooals in de afbeeldingen zoo nauwkeurig mogelijk 1 ) 
is weergegeven, het intracellulaire neurofibrillennetwerk van het eind- 
netje af duidelijk te vervolgen. Ook de samenhang met het buiten 
de cel gelegen zenuwnetwerk kon worden vastgesteld. Aan de andere 
zijde kan men het in verbinding zien staan met een uiterst fijn, ijl 
netwerk, dat zich in het protoplasma van de spiercel verloor. 
Zoo vinden wij dus voor het verband tusschen de zenuweindigingen 
en de gladde spiercellen dezelfde verhouding als voor het verband 
tusschen de accessorische (autonome) zen uw vezel en de dwarsge- 
st reepte spiervezel. In beide gevallen dringt de zenuw vezel in het 
protoplasma van het spierelement binnen, vormt daar in het proto- 
plasma (sarkoplasma) hare einduitbreiding, uit ijle gesteelde netjes 
of eindringen bestaande, en staat met een intraprotoplasmatisch net- 
werk (het periterminale netwerk) in verbinding. 
Anatomie. — De Heer J. Boeke doet eene mededeeling: „Over 
den samenhang tusschen spiervezels en peesvezels hij de dwars - 
gestreepte spieren der vertebraten.” 
Terwijl men vroeger vrij algemeen aannam, dat de dwarsgestreepte 
spiervezel daar, waar zij met het bindweefsel van den pees verbonden 
was, een gesloten, volkomen door het sarcolemma omgeven, afgerond 
uiteinde bezat, aan welks buitenzijde de peesdraden zich vasthechtten, 
is in den laatsten tijd, vooral door O. Schultze 2 ) en zijne leerlingen, 
de tegenovergestelde meening verkondigd, nl. dat daar, waar de 
spiervezel met de pees verbonden is, het sarcolemma niet gesloten 
is, maar dat daar ter plaatse de spierfibrillen, de contractiele myo- 
fibrillen ononderbroken overgaan in peesfibrillen. Er zou dan hier 
dus de merkwaardige verhouding bestaan, dat in de spiercel gevormde 
protoplasmatische, in een bepaalde richting sterk gedifferentieerde 
] ) Het is bijna onmogelijk, om dit netwerk in een vlakke teekening in al zijne 
fijnheid en grilligheid w 7 eer te geven. 
. 2 ) O. Schultze. Ueber den direkten Zusammenhang von Muskelfibrillen und 
Sehnenfibrillen. Arch. f. Mikrosk. Anatomie. Bd. 79. 1912. pag. 307 — 331, 
