887 
Spreken) is steeds met volkomen zekerheid langs de geheele onder- 
zijde te vervolgen. 
In de tweede plaats staan, ook bij sterke vermeerdering van liet 
aantal myofibrillen in de spierplaat] es, de einden dezer myofibrillen 
in de spierplaatjes der aan elkaar grenzende myomeren steeds vlak 
tegenover elkaar, zij liggen met, ik zon haast zeggen wiskunstige 
zuiverheid, in eikaars verlengde. 
Terwijl nu de myofibrillen in de spierplaatjes, zooals ik boven 
beschreef, zich in twee platte plaatvormige bundels aan weerszijden 
van het de kernen bevattende middenvak rangschikken, hechten zij 
zich daar, waar zij het afgeronde einde der spierplaatjes bereiken, 
in regelmatige verspreiding over dat geheele eindvlak aan het sarco- 
lemma vast. En juist bij de ombuiging van de myofibrillen, noodig 
om dit te bereiken, ziet men met hoe groote zorgvuldigheid er blijk- 
baar door de natuur naar gestreefd wordt, dat de myofibrillen van 
de tegenover elkaar geplaatste spierplaatjes zoo zuiver mogelijk met 
hunne uiteinden tegenover elkaar, in eikaars verlengde komen te 
liggen. Het is dan ook gemakkelijk in te zien, dat juist hierdoor, 
en hierdoor alleen, een goed functioneeren van de contractiele 
elementen en goede verdeeling en aangrijping van de trekkende 
krachten in de aan elkaar grenzende myotomen tot stand komt. 
Histogenetisch zou ik het, zonder mij te veel op het mij vreemde 
gebied der physische theorieën te wagen, zoo willen verklaren, dat 
wij moeten aannemen, dat door het sarcolemma en de dunne (slechts 
ternauwernood 1 p dikke) tusschenlaag heen het protoplasma der 
beide spierplaatjes op elkaar in werkt, zoodat in de beide tegenover 
elkaar staande protoplasma-uiteinden de differentiatie tot myofibrillen 
zich juist op overeenstemmende plaatsen vertoont, en zoodoende de 
myofibrillen juist in eikaars verlengde komen te liggen. Doch waarin 
die werking bestaat, kan hier niet nader worden aangegeven. 
Zoo loopen dus de myofibrillen tot aan het sarcolemma door, en 
liggen zij bij de aan elkaar grenzende myotomen in eikaars verlengde. 
In de hierop volgende ontwikkelingsperiode groeit de larve sterk 
in de lengte, en daarmede worden dus ook de spierplaatjes langer, 
De lengtegroei van de myofibrillen heeft daarbij nu slechts op twee 
punten, vlak bij de einden gelegen, plaats. De lengtegroei nl. kan 
niet plaats grijpen in het dwarsgestreepte gedeelte van de myofibrillen. 
De breedte der dwarse streeping blijft steeds van dezelfde orde. 
Wij zien nu, dat de dwarse streeping van de myofibrillen bij de 
iets oudere larven ophoudt op eenigen afstand van het einde, waar 
de myolibrille zich aan het sarcolemma vasthecht, en daar ter plaatse 
vormt zich een verdikt, samenhangend gedeelte van de myofibrillen, 
