888 
waarin wij den lengtegroei moeten localiseeren. Het uiteinde van de 
myofibrillen, distaai van deze groeizone, mist de dwarse streeping, 
mist daarbij vermoedelijk zijn contractiliteit ; het kleurt zich eenigs- 
zins anders dan het verdere dwarsgestreepte gedeelte van de myo- 
fibrillen, heeft dus waarschijnlijk een iets andere chemische samen- 
stelling, en is dus te beschouwen als een intracellulair stukje pees. 
Dit intracellulaire stukje is dus ontslaan als differentiatie van het 
einde van een myofibrille, en is daarmede dus in continueele ver- 
binding. Het ligt volkomen binnen het sarcolemma, en hecht zich 
daaraan vast. Deze verhouding is nu ook in een aantal afbeeldingen 
van de verhandeling van Schultze duidelijk zichtbaar. Volgens de hier 
geschetste ontwikkeling kan men evenwel daaruit niet de gevolg- 
trekkingen atleiden, die door hem uit zij ue preparaten werden getrokken. 
Nu begint, de tweede phase in de ontwikkeling van de spiervezelen, 
de vorming van de tusschenpezen. 
Men ziet de aanvankelijk homogene tusschensehotten tusschen de 
myomeren, de myosepten, dikker, breeder worden. Men ziet er een 
fibrillaire streping in ontstaan, m.a.w. er ontwikkelen zich pees- 
fibrillen. En nu herhaalt zich volkomen hetzelfde verschijnsel, dat 
boven beschreven werd. Ook deze fibrillen, de latere collagene 
fi brillen van het pees weefsel, ontwikkelen zich weder in volkomen 
aansluiting aan de einden der myofibrillen. Juist daar, waar eene 
myofibrille zich aan de binnenzijde van het, nog steeds in onver- 
minderde duidelijkheid zichtbare, sarcolemma vasthecht, vormt zich 
aan de buitenzijde van het sarcolemma een peesfibrille. En waar 
men nu de vorming dezer peesfibrillen nagaat, hetzij in het regelmatig 
gevormde myoseptum tusschen de rompmyomeren, hetzij daar waar, 
zooals bij de spierdifferentiatie aan de kopzijde van het dier, de 
spierelementen minder regelmatig gerangschikt blijven, altijd ziet 
men hetzelfde, vorming van de peesfibrillen in volkomen aansluiting 
aan de rangschikking der myofibrillen, doch buiten het sarcolemroa. 
Zoo ontstaat dus het volgende beeld : in de spiervezel de dwars- 
gestreepte myotibrille, die vóór dat zij het sarcolemma bereikt, hare 
dwarse streeping verliest, een homogeen karakter verkrijgt, en gaat 
gelijken op een peesfibrille. Dan de dunne lijn van het sarcolemma, 
waaraan zich aan de binnenzijde dit eindstuk van de myofibrille 
vasthecht. Aan de buitenzijde van het sarcolemma, wiskunstig nauw- 
keurig in het verlengde van de myofibrille, de eigenlijke collagene 
peesfibrille. Eene continuiteit dus, maar niet in den zin van Schultze. 
Doch het is best te begrijpen, dat als de myofibrillen in steeds 
grooter wordend aantal de spiervezel opvullen, het langzamerhand 
uiterst moeilijk zal worden, het dunne dwarslijntje van het sarco- 
