quantitatief bewezen. Men moet nl. verwachten, dat natrium, dat 
eene thermische voorgeschiedenis heeft, welke tusschen die van het 
langzaam af'gekoelde en het „abgeschreckte” ligt, bij gegeven tem- 
peratuur een waarde der spec. warmte zal vertoonen, die tusschen 
de waarden ligt, welke men bij die temperatuur voor het langzaam 
gekoelde resp. ,, abgeschreckte” materiaal vindt. 
Dat dit inderdaad het geval is, bewijst de volgende proef: Het 
metaal werd gesmolten en daarna vrij aan de lucht afgekoeld. 
Terwijl de spec. warmte bij 0 ° voor het langzaam gekoelde metaal 
0 . 2829 , die voor het ,, abgeschreckte” 0.2870 was gevonden, leverde 
de proef (die met 2 verschillende aldus behandelde preparaten A en 
B werd uitgevoerd, bij 0 ° thans de waarden, die in tabel 111 zijn 
weergegeven : 
TABEL III. 
Preparaat 
Datum 
Ware spec. 
warmte bij 0° 
Gemiddelde 
A 
April 7 
0.2861 
0.2868 
0.2866 
0.2864 
0.2858 
0.2864 
B 
Juni 4 
0.2864 
0.2871 
„ 5 
0.2862 
0.2855 
0.2863 
» 6 
0.2864 
0.2863 
De nu gevonden Waarde ligt dus inderdaad tusschen 0.2829 en 
0.2870. 
Ezer Griffiths merkt verder op : „Several determinations were 
made at temperatures between 88° and 94° af ter a somewhat similar 
heat-treatment, and the same feature is common to all, the values 
falling between the extremes corresponding to the „annealed” and 
the ,,quenched” States.” 
13. Hiermede is dus quantitatief het bewijs geleverd, dat ook het 
natrium, zooals men het tot dusverre kende, tengevolge van allotropie 
in metastabielen toestand verkeert en dat tengevolge daarvan de 
physische en mechanische „konstanten,” die men van dit metaal heeft 
bepaald, geheel toevallige waarden zijn. Alleen van de ware spec. 
warmte kent men thans, dank zij den arbeid van Ezer Griffiths, 
