922 
In het ,, Chemisch Weekblad ” (1915) zal een meer uitvoerige be- 
schrijving verschijnen der door mij gebezigde toestellen, en de aan- 
gebrachte correcties voor de berekening van i, terwijl daar tevens 
de overeenkomst en de afwijkingen van mijn uitkomsten met die 
van andere waarnemers zal worden besproken. 
De volgende punten van meer algemeen belang wensch ik hier 
te behandelen. 
De wijze waarop het geleidingsvermogen van het bij de A bepa- 
lingen gebruikte water in rekening wordt gebracht, geschiedt ge- 
woonlijk door het specifiek geleidingsvermogen van het water met 
de verdunning der oplossing, in cc. uitgedrukt, te vermenigvuldigen. 
Deze empirische methode houdt echter geen rekening met den 
stand van het sleepcontact op de meetbrug. De volgende afleiding 
moge echter aantoonen, dat deze stand een sterken invloed op de 
aan te brengen correctie uitoefent. Zij : 
W o ~ weerstand der oplossing. 
Wb vergelijkingsweerstand op de bank. 
TFV = weerstand van het „geleidingsimfer”. 
TI r — gecorrigeerde weerstand der oplossing, voor liet geval, 
dat het water een oneindig grooten weerstand bezat. 
Neemt men aan, dat het geleidingsvermogen van het water onaf- 
hankelijk is van den aard der oplossing (zooals bij neutrale zouten 
zeker wel liet geval zal zijn), dan heeft men : 
1 1 _ 1 i _ 1 1 
w 0 01 w~~ dvö~ w ■ ■ ' ’ ^ 
Wanneer men de stukken van de meetdraad, als de oplossing 
ingeschakeld is, a en h noemt en die, als alleen het water inge- 
schakeld is, c en d, dan heeft men : 
en 
1 'V o b .1 al 
W B ~~ a ° Wo ~b / ' IV 
(2) 
W w= d 
W B c 
of 
Wv d ^ Wb ■ ■ 
• (3) 
Substitutie van (2) en (3) in (1) geeft: 
1 1 fa c \ 
W Wb d) * ^ 
Stelt men x de correctie naar links, dus de vermindering van a, 
welke aangebracht moet worden voor het geval dat het water een 
oneindig grooten weerstand had, dan vindt men op een dergelijke 
wijze : 
