930 
zoodat bij deze zouten in de kleinste concentraties de hydratatie het 
weer van a schijnt te winnen. 
Bij MgCl 3 en CaCl 2 zijn de verschillen bij 100° kleiner dan bij 0° 
tengevolge van de geringere hydratatie dezer zouten bij hoogere tem- 
peratuur. Bij de kleinste concentraties neemt de overhand van a 
steeds toe, zoodat i' — i ten slotte vrij sterk negatief wordt. 
Doordat bij de berekening van i de keuze van tamelijk wille- 
keurig moest zijn, terwijl de moleculaire stolpuntsdalingen en kook- 
puntsverhoogingen ook niet direct bepaald konden worden tengevolge 
van dezelfde storende invloeden, als bij de onderzochte oplossingen 
optraden, kan ik de uitkomsten van i' — i geen absolute waarde 
toekennen. De richting, waarin i' — i met de concentratie verandert, 
zal echter dezelfde blijven bij een iets andere keuze der genoemde 
constanten. Deze richting en de snelheid, waarmee de verandering 
plaats heeft, kan ons echter juist eenig inzicht geven in de sterkte 
van den invloed der storende oorzaken, elk afzonderlijk. Yoor een 
meer gedetailleerde discussie over dit punt moet ik weer verwijzen 
naar de meer uitvoerige verhandeling in het Chemisch Weekblad 
(1915). 
Dec. 1914. Chem. Lab. der Rijks H.B.S. te ’s Hertog enbosch. 
Scheikunde. — De Heer van der Waals biedt namens de Heeren 
A. Smits en S. C. Bokhorst een mededeeling aan: „Over de 
dampspanningslijnen van het stelsel fosfor.” III. 
(Mede aangeboden door den Heer Holleman). 
I. Dampspanningsbepalingen van den violetten fosfor. ^ 
Bij het voorloopig onderzoek omtrent de dampspanning van den 
violetten fosfor vonden wij een dampspanningslijn met een knik 
bij ongeveer 450°, welk resultaat het bestaan van een overgangs- 
punt, door Jolibois *) bij ± 460 gevonden, scheen te bevestigen. 
Om meerdere zekerheid omtrent het al of niet bestaan van dit 
overgangspunt te verkrijgen, moest nagegaan worden, of hier inder- 
daad twee takken konden worden gerealiseerd, die elkaar snijden. 
Het zou daartoe noodig zijn, ook een deel van de metastabiele 
verlengden aan weerskanten van het overgangspunt te bepalen en 
met dit doel voor oogen, w r erd tot het definitieve onderzoek over- 
gegaan . 
De voorloopige proeven waren verricht met een preparaat No. 1, dat 
i) C, r 149 , 287 (1909); 151 , 382 (1910). 
