997 
Van het perifere zenuwstelsel is aangenomen. Bij amphibiën, die 
slechts één halswervel bezitten, is het hart caudo-ventraal van den 
larynx gelegen. De nervi laryngei inferiores bereiken den larynx 
achter de groote vaatstammen, die uit het hart komen, om. Met 
de ontwikkeling van den hals verplaatst het hart zich in caudale 
richting en zijn genoemde zenuwen verplicht mede af te dalen om 
daarna, door een lang, recurrent verloop, hun doel te bereiken. Lesbre, 
die van het afwijkend verloop dier zenuwen in Caméliden, in zijn 
uitvoerige verhandeling, een zeer duidelijke afbeelding geeft, meent 
dat terwille van den ongewoon langen hals van deze dieren het 
gewone recurrente verloop van de nervi laryngei inferiores achterwege 
is gebleven en spreekt de wenschelijkheid uit dat nagegaan worde 
of gelijke afwijkingen ook in den giraffe kunnen worden aangetoond. 
Het feit intusschen brengt mede dat de nervus laryngeus inferior 
in Caméliden heel wat minder te verzorgen krijgt dan in andere 
dieren, in het bezit van een echten recurrens. 
Van beide Caméliden is het vagusareal serial in coupes van 18p 
gesneden, dat van den kameel met cresil- violet, dat van den lama 
met toluidinblauw gekleurd. 
Cainelus bactrianus. Het gebied van de dorsale motorische vagus- 
kern is verdeeld in eene serie van 571 coupes waarvan 365 spinaal 
en 206 frontaal van den calamus zijn, zoodat, als bij de geit, ongeveer 
3 / 0 van de kern in het gesloten en s / 6 er van in het open gedeelte 
van de oblongata gelegen is (tig. 1). De kern begint caudaal als een 
smalle horizontale cellenreeks, dorsolateraal van het canalis centralis, 
in een gebied waar de voorhoornen van het halsmerg nog in volle 
ontwikkeling zijn. De kernzuil groeit langzaam en voornamelijk aan 
de laterale pool; 70 coupes frontaler, vóór er nog duidelijk cellen 
van nucleus XII aanwezig zijn, zien we ook de mediale pool iets 
zwaarder worden en treden in de brug die de kernen van rechts 
en links verbindt, dorsaal van het centraalkanaal, eenige cellen op 
van hetzelfde type als die van de vaguskernen ; meer frontaal nemen 
de cellen in de verbindingsbrug in aantal toe en weldra vormen 
beide vaguskernen met de motorische commissuurkern, dorsaal van 
het centraalkanaal, een lange horizontale kernzuil die aan beide 
polen is verdikt. Niet zelden is de geheele kernzuil met uitzondering 
van de uiteinden tamelijk gelijkmatig van dikte, op welke plaatsen 
de verbindingskern sterk ontwikkeld is (tig. 2). 90 coupes caudaal 
van den calamus houdt de verbindingskern op, de laterale pool van 
de dorsale motorische vaguskern is dan aanmerkelijk zwaarder ge- 
worden; naar den calamus toe zakt deze pool in ventrolaterale 
richting (tig. 3). Evenals in andere dieren valt ook hier op dat in 
