1006 
van den kameel, ook is over het algemeen het celtype grooter. Aan 
de frontale pool van nucleus X dorsalis is zij nog zéér duidelijk 
aanwezig; snel neemt zij af om aan het frontale einde van den 
nucleus ambiguus op te houden (fig. 14). 
De nucleus reticularis inferior is bij den lama zéér sterk ont- 
wikkeld. Hij groeit dorsaal over de olijf uit en verbreidt zich dan 
mediaal van de raphé in de substantia reticularis. Een duidelijk 
afgegrensde celgroep ligt onder den uittredenden vaguswortel. Deze 
verdwijnt het eerst, de rest nabij het gebied van den nucleus facialis. 
De dorsale motorische vaguskern van Caméliden ligt, als bij alle 
andere dieren, in een zeer vaatrijk gebied. In alle afbeeldingen er 
van, die in deze verhandeling voorkomen en welke genomen zijn 
naar overtreksels van microphotografieen, ziet men doorsneden van 
groote vaten. De vorm van deze kern wijkt bij Caméliden, als bij 
schaap en geit, af van die bij het rund, bij de laatste diersoort toch 
bereikt zij reeds op de helft van hare ontwikkeling hare grootste 
uitbreiding, bij eerstgenoemde dieren eerst in het frontaal derde 
gedeelte. Aangezien bij het rund 2 / 5 gedeelte van de kern spinaal 
van den calamus gelegen is, begint het sterkst ontwikkeld gedeelte 
van de kern, dat ter plaatse bij de andere herkauwers in kwestie 
duidelijk minder in omvang is, juist frontaal van den calamus en 
moeten wij dus het centrum van de innervatie van de boekmaag in 
het meest caudale gedeelte van de fossa rhomboidea zoeken, althans 
bij het rund en het schaap; bij de geit en bij Caméliden, waar een 
grooter gedeelte van de kern zich in het gesloten gedeelte van de 
oblongata uitstrekt dan bij eerst genoemde dieren, kan dit centrum 
zich ook, gedeeltelijk althans, iets spinaal van den calamus uitbreiden. 
Lesbke heeft aangetoond dat in Caméliden een nervus accessorius 
spinalis, zooals wij die in alle andere zoogdieren, tot op heden 
onderzocht, kennen als een zenuw, die uit een eigen kern van het 
halsmerg ontspringt en tusschen de wortels van cervicale zenuwen 
opwaarts verloopt, niet voorkomt en zegt hiervan dat het is ,,un 
fait anatomique de haute importance”. Ik heb echter bewezen dat 
een spinale nucleus accessorii in deze dieren wel degelijk voorkomt. 
A priori moet het reeds zeer twijfelachtig worden beschouwd dat 
een anatomische verhouding, welke phylogenetisch zich zóó constant 
voordoet, alleen in deze dieren afwezig zou zijn. Ongetwijfeld is het 
hoogst merkwaardig dat de spinale accessoriusvezelen zich in deze 
dieren niet tot één stam vereenigen, maar physiologisch kan het 
toch niet beschouwd worden te zijn een feit van ,, haute importance”' 
