1020 
Physiologie. — De Heer Werthëjm Salomonson biedt eene mede- 
deeling aan van den Heer S. de Boer: „Over het hartrhytme.” 
(Mede aangeboden door den Heer Winkler). 
1. Het a-v-interval en refractair stadium. *) 
De normale hartrhytmiek komt tot stand door een samenstel van 
verschillende factoren, waaronder de prikkelbaarheid en de prikkel- 
geleiding der verschillende onderdeelen van het hart groote beteekenis 
hebben. Ik heb nu een reeks van onderzoekingen aan kikvorschen 
gedaan, waarbij ik deze beide voorname eigenschappen van het hart 
door middel van veratrine gewijzigd heb. Ik ging dan bij mijn 
proefnemingen aldus te werk : het hart werd aan de punt gesuspen- 
deerd, nadat ik het sternum verwijderd had, het pericard opengeknipt 
en het frenulum doorgesneden. De enkelvoudige suspensie werd 
daarom gebruikt, omdat het mijn bedoeling was na de vergiftiging 
alle systolen op te schrijven gedurende een paar uur en langer; dit 
nu is met één hefboom beter te bereiken dan met twee. Ik had dan 
bovendien met één wrijving te doen op het beroete papier voor het 
opschrijven der boezem- en der kamersystolen, zoodat de opeenvolging 
naar den tijd hiervan beter te beoordeelen is en het geheele beeld 
meer overzichtelijk wordt. De curven werden door den hefboom 
opgeschreven op een beroet papier zonder eind, dat om drie kyrno- 
graphia heen gebracht was ; de voortbeweging werd op de gewone 
wijze verkregen door een dezer toestellen te laten draaien, terwijl 
de twee andere dan met losgeschroefde assen meedraaiden. Op deze 
wijze kon ik een 2 x / 2 uur lang na de vergiftiging alle curven vast- 
leggen en kreeg ik het heele vergiftigingsbeeld voor me ; ter verge- 
lijking werden dan eerst een honderdtal systolen van het onvergiftigde 
hart opgenomen. Tot een maximum van 10 druppels 1 % acetas 
veratrini werd dan in de buikholte ingespoten. Ongeveer 10 min. 
na de inspuiting werden de systolen grooter en breeder, het a-v- 
interval nam toe, de electrische prikkelbaarheid van de kamer af. 
Als ik vóór de vergiftiging de zwakste prikkel bepaalde, waarmee 
ik in het begin van de diastole een extrasystole kon krijgen, dan 
moest ik na de vergiftiging deze versterken of later laten invallen 
om hetzelfde effect te bereiken. Dit schreed voort tot ik ten slotte 
gedurende de geheele diastole met de sterkste prikkels geen effect 
meer kreeg op de kamer. 
b De hierin voorkomende proefnemingen werden door mij medegedeeld in een 
voordracht, gehouden in de vergadering der biologische sectie van het Genootsch. 
t. bev. der Natuur-, Genees- en Heelkunde te Amsterdam van 19 November 1914. 
