1029 
opname doe (zie Fig. 7) is elke 3 de systole uitgevallen. In Fig. 7 
zien we dus een bigeminusgroep, waarvan de punt en de basis 
alterneerend pulseeren. Ook met het bloote oog was dit goed waar 
te nemen. We zien na de lange pauze een kort a-v-interval, na een 
korte een lang a-v-interval. Ook aan mijn suspensiecurven van hart- 
bigeminie en -trigeminie na veratrinevergif'tiging, die ik in een groot 
aantal bezit, is de toename van het a-v-interval binnen de bi- en 
trigeminusgroepen waar te nemen. Als voorbeeld geef ik Fig. 8. 
Fig. 8. 
Ik heb me afgevraagd, of we hier met een strenge wettelijke 
verhouding te doen hebben. Is de prikkelgeleiding na een lange 
pauze steeds beter als na een korte ? 
Ik heb nu met een geheel andere bedoeling een uitgebreid onder- 
zoek ingesteld naar de potentiaalverschillen, die in het hart optreden 
bij ex trasy stolen. Ik prikkelde daarbij in een reeks van proeven 
den boezem. Deze curven kon ik dus voor de uitmetingen gebruiken 
en nu bevind ik voor de extrasystolen het a-v-interval verlengd, voor 
de postcompensatoire systolen verkort, vergeleken bij de a-v- inter- 
vallen van het ongestoorde rhytme. Ditzelfde gedrag vertoonde de 
duur van den R-uitslag. Ik meen hiermee vastgesteld te hebben een 
wet van het behoud van het geleidingsvermogen, zoowel voor de 
verbindingsbundels der afzonderlijke hartafdeelingen als voor de hart* 
spier zelf. Zoo heeft Langendorff vastgesteld, dat de ex trasy stole 
kleiner, de postcompensatoire systole grooter is dan de normale 
systolen en zag hierin een wet over het behoud van den arbeid 
voor de hartspier. 
Als ik nu 20 minuten na de opname van tig. 7 opnieuw een 
opname doe, zijn de basisslagen uitgevallen en is hiermee opnieuw 
rhytmehalveering tot stand gekomen, maar tui met systolen van 
het punttype. Tusschen elke 2 puntsystolen is nu één boezern- 
68 * 
