1030 
systole, die niet door de kamer wordt beantwoord. Deze tweede wijze 
van rhytmehalveering zag ik ook dikwijls bij mijn suspensiecurven. 
Hierbij vormden zich dan hartpoly-, tri- en bigeminie als overgangsstadia. 
De verlangzaming van de prikkelgeleiding door vergiftiging met 
veratrine gaf aanleiding tot het vormen van een gespleten R-top. 
Als voorbeeld geef ik hier Fig. 9. 
De wijze, waarop dit electrogram ontstond, zal ik hier even kort 
aangeven. Om 27 2 uur spoot ik den kikker 8 druppels 1 % vera- 
trine in de buikholte; 2 uur 50 min. was er rhytmehalveering, het 
electrogram vertoont een zeer^snellen R-top. In de volgende opnamen 
om 3 uur, 3 "uur 10 min., 3 uur 30 min., en 3 uur 45 min. blijft 
de R-top ongespleten, maar van opname tot opname wordt hij bree- 
der. De duur van den R-top is in de laatste opname l 1 /* tijdseenheid 
van Vs sec - lu de volgende drie opnamen om 4 uur 5 min., 4 uur 
20 min., en 4 uur 30 min. is de duur L 3 / 4 , 2 en bijna 3 tijdseenheden. 
Met de toename in duur van de R zie ik van opname tot opname 
de splijting duidelijker uitgesproken. De opname van 4 uur 30 is hier 
weergegeven in Fig. 9. Het ontstaan van de splijting van den R-tak 
is hierdoor duidelijk. Door verlangzaming van de prikkelgeleiding 
komt telkens de invloed van de apexnegativiteit iets later (door 
dezen invloed toch komt de daling van de R tot stand). Eindelijk 
komt deze invloed zoo laat, dat de basisnegativiteit na vorming van 
den snellen beginuitslag reeds weer aanstijgt voor den tonischen lang- 
zamen T uitslag. 
Door de volgende opname, die ik om 4 uur 40 min. deed, wordt 
dit verband nog duidelijker. Hiervoor had ik de hartpunt ruim ge- 
cauteriseerd met een gloeiende sonde. Bij overigens gelijke afleiding 
(boezem-hartpunt) verkreeg ik nu opname Fig. :10. 
Hierin zie ik inderdaad weer hetzelfde begintopje. De verklaring 
van de topsplijting is hiermee duidelijk. De oorzaak ervan ligt echter 
in de verlangzaming van de prikkelgeleiding en de wijze waarop de 
hartspier contraheert. 
Tevens kan men’ in deze proefnemingen een experimenteel bewijs' 
zien, dat de twee componenten, uit de interferentie waarvan het 
definitieve electrogram van de hartkamer ontstaat (bij diphasische 
afleiding), bestaan uit een snellen begin- en een daaropvolgenden lang- 
zamen uitslag. Volgens Samojloff, die ook in zijn monophasische 
ventrikelcurven het begintopje zag, zou dit ontstaan, doordat de 
afleiding nooit zuiver monophasisch te verkrijgen was; hij veronder- 
stelde, dat de curven voor een gedeelte nog diphasisch waren en 
dat daardoor het scherpe begintopje zou ontstaan. In mijn curven 
echter ziet men het begintopje, voordat de invloed van de apexne- 
