1050 
vóór Jeans algemeen werd aangenomen, na een stoot alle bewegings- 
richtingen even waarschijnlijk zijn. De wijze, waarop Jeans de for- 
mule van O. E. Meyer voor de persistentie corrigeert, is echter 
onjuist en levert ook geen betere uitkomst op, omdat hij voor de 
correctie de waarde der persistentie aanneemt, zooals die voor een 
enkel gas door hem werd afgeleid, terwijl de persistentie voor een 
mengsel had moeten worden ingevoerd. In de bovengenoemde ver- 
handelingen werd aangetoond, hoe door het laatste te doen de for- 
mule zoodanig gewijzigd wordt, dat de felle tegenspraak met de 
uitkomst der andere theorie wegvalt. 
Qualitatief komt de zaak hierop neer. Denken we ons koolzuur 
met een spoor waterstof; volgens de theorie wordt de D daarin 
door de bewegelijkheid en de weglengte der waterstofmoleculen 
bepaald, welke beide relatief groot zijn, n.1. de eerste omgekeerd 
evenredig met 
... i / m, 
evenredig is met 
'm„ en de tweede evenredig met | /m 1 , zoodat _D 
Evenzoo is D voor een spoor koolzuur 
rn„ 
te midden van waterstof evenredig met 
1 /^, 
V m i 
zoodat de verhou- 
ding van beide wordt als m 1 : m 2 = 44 : 2. Bij het in rekening bren- 
gen van de persistentie wordt dit anders : deze is n.1. kleiner voor 
de lichte waterstotmoleculen dan voor de zware koolzuurmoleculen ; 
het gevolg daarvan is, dat de diffusiecoëfficient in het eerste geval 
door de correctie veel minder vergroot wordt dan in het tweede. 
Met de toen gegeven uitdrukking voor de persistentie had zelfs een 
volkomen compensatie plaats, zoodat D voor n l = 0 gelijk werd 
aan die voor n, = 0, terwijl voor tusschenliggende gehalten D andere 
waarden verkreeg. 
Nu is onlangs door Mejuffrouw A. Snethlage, doetoranda in de 
Wis- en Natuurkunde te Amsterdam, die zich met toepassingen der 
persistentie-theorie bezighoudt, mijn aandacht er op gevestigd, dat de 
door mij medegedeelde uitdrukking voor de persistentie niet juist kan 
zijn. Immers, hoewel deze voor liet geval, dat de massa’s m 1 en m 2 
der moleculen gelijk aan elkaar zijn, in de door Jeans gevonden 
uitdrukking overgaat, geeft zij, zoo m 2 oneindig groot is, een negatieve 
waarde, terwijl een eenvoudige berekening leert, dat de waarde in 
dit geval 0 moet zijn. 
Het bleek dan ook bij het herhalen der berekening, dat daarin 
de vorige maal een fout was ingeslopen, die wel eerder zou zijn 
opgemerkt, indien de overeenstemming met de waarde van Jeans 
voor m 1 = m 3 niet, ten onrechte, als een bewijs van haar juistheid 
was aangemerkt. De nieuwe, berekening leverde de volgende uitdruk- 
