1066 
Mangaanknol van Soea Lain 
Si0 2 2.09 
I' e J^s -j- A1 2 0 8 2.3 
MnO s 57.7 
Mn O 10.5 
CoO 0.3 
BaO 11.7 
CaO 5.6 
Na 2 0 1.1 
CO, geringe hoeveelheid 
Bij verhitten op 125° verliest de stof 1.05% aan gewicht: bil 
gloeien 15.3%. ' J 
Van de reeds genoemde mangaankog eitjes, door Verbeek in 
pleistoceenen mergel bij Bebalain op Rotti verzameld, is insgelijks 
een analyse gemaakt door den heer G. Witteveen 1 ). Het resultaat 
dier analyse was als volgt : 
Mangaanknol van Bebalain 
Si0 2 
3.44 
Al.0, 
— 
Fe 3 0 8 
1.45 
Mn0 2 
62.06 
MnO 
6.03 
BaO 
9.18 
h 2 o 
8.86 
CaO en ) 
alkaliën S 
niet bepaald 
I" 1 lS ^ us een gi'oote overeenkomst in chemische samenstelling 
tusschen de mangaanconcreties van Soea Lain en die van Bebalain. 
Opvallend is het hooge baryum-gehalte. Vergelijkt men die beide 
anal) ses met de 45 analyses 3 ) van mangaanconcreties, door de Chal- 
lenger opgehaald uit recente diepzeeafzettingen, dan blijkt, dat het 
ijzergehalte bij de mesozoïsche knollen van Rotti laag is. Bij de 
ïecente mangaanknollen uit de diepzee wisselt het ijzergehalte als 
ijzeroxyde bepaald, van 6.46 tot 46 f 4. Het mangaangehalte, als MnO 
bepaald, bedroeg in die beide gevallen respectievelijk 63.23 en 14.82. 
Ovën de verhouding tusschen de ophooping van mangaan als 
korrels en als knollen. 
De 
is bij 
o rT 
s ) J. 
wijze waarop het mangaanerts in de diepzeeslib is opgehoopt, 
%eeente diepzeeafzettingen niet wel te bestudeeren, omdat bij 
D. M. Verbeek ].c. p. 393. 
Muray en A. F. Renard l.c. p. 464—487. 
