1155 
onderzocht worden, daar het papje van zetmeel dan te dun vloeibaar 
was, om het goed en gelijkmatig - af te kunnen wegen. Hier werd 5 gr. 
luchtdroog zetmeel in een uitgestoomde glazen buis afgewogen, de 
vereischte hoeveelheid water erbij gepipetteerd, en nadat een geschikte 
loerder (stukje ijzer in een glazen buisje) in de buis gedaan was, 
werd deze dichtgesmolten. Door schudden werden nu water en 
zetmeel gelijkmatig gemengd en de opwarming geschiedde onder 
voortdurend schudden, waarbij zorg gedragen werd bij een tempe- 
ratuur beneden 50° C. te beginnen. Ook hier duurde het opwarmen 
van 50° — 100° omstreeks een kwartier, terwijl de daarop volgende 
verhitting een uur duurde. Verkregen werden de volgende resultaten : 
100 
pCt. 
36 } 
391/s ) 
38 
250 pCt. 
44 i 
47 ) 
451/2 
125 
V 
431/2 
44 ) 
44 
300 „ 
531/s , 
531/s ) 
531/s 
150 
)) 
451/2 | 
471/2) 
461/s 
500 „ 
54 ) 
55 ) 
541/2 
200 
)1 
O O 
40 
1000 „ 
142 ) 
142 j 
142 
Men ziet dus, dat de verstijfselingsgrens de. s te hooger ligt, naar- 
mate de hoeveelheid water grooter is. Vermoedelijk is hier de invloed 
der massa-werkingsrvet in het spel. 
Het onderzoek van de hoeveelheid oplosbaar zetmeel leverde een 
analoog resultaat. Allereerst bleek de reactie, ook volgens dit criterium 
onderzocht, een grensreactie te zijn. 
Duur der verhitting 
bij 100° C. 
Toegevoegd aan het luchtdroge zetmeel 
procenten water 
40 
45 
50 
15 min 
!:»b-92 pa. 
2lo? j 2 00 pCt ' 
2:02! 201 p Q - 
45 min 
üüh 2 - 57 ■ 
2.64 ) n qn 
2.96 j^ ÖU ” 
3. 15 ) o <q 
3.20 j 0- 0 " 
90 min 
2.96 1 n qo 
3.00 <1 >» 
3 • 05 ) q Qy 
3.09) " 
3.16# - iq 
3.22 ) 0, 3 ” 
75 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXlll A°. 1914/15. 
