Fig. 4. 
Voortzetting van Fig. 3, 150 systolen erna. 
In dezen tnsschentijd zijn de groepen kleiner geworden en vormen 
hier nu trigeminusgroepen. De bigeminusgroepen zijn op alle 4 figuren 
20 minuten later dan de eerste rij opgenomen. De 2e systole van 
elke bigeminus- en de derde van elke trigeminusgroep is steeds het 
minst hoog en breed. Binnen elke groep is er dus een afname in 
grootte der systolen. Uit mijn vorige mededeeling is bekend, dat in 
bigeminusgroepen de punt en de basis alterneerend kunnen pulseeren, 
Elke systole was daarbij niet een systole van de volle kamermus- 
culatnur, maar voor elk der beide systolen was telkens een ander 
deel van de kamerspier in contractie. Dat partieele asystolie dus 
mogelijk is, daaraan valt niet te twijfelen. En zoo zag ik hier bij 
elke bigeminusgroep gedurende de eerste systole de geheele kamer 
contraheeren en gedurende de tweede bleef de kamerpunt in rust. 
We moeten dit zoo verklaren, dat de prikkelbaarheid van de hart- 
punt hier gedurende de groepen afneemt, zoodat na elke eerste 
systole de voortgeleide prikkeling deze niet tot contractie kan brengen. 
Voor de trigeminusgroepen geldt dit ook. 
Om de oorzaak van het uitvallen der eerste systole (zie Fig. 1) 
nauwkeuriger na te gaan, heb ik het a — v interval gemeten van 
de laatste 6 systoles vóór het hiaat en van 8 erna. De getallen 
vóór het hiaat zijn 
na het hiaat zijn 
0,7 sec. 
0,9 ,, 
