1165 
goed vastgestelde feit, dat na langere pauzen dit interval verkleint. 
De oorzaak hiervan, ineen ik wel aan te kunnen geven zij is van 
zuiver technischen aard, afhankelijk van de wijze van registreeren. 
De eerste karnersystole van elke bigeminusgroep begint in liet begin 
van de diastole der voorafgaande boezemsystole. Hierdoor wordt bij 
het begin van deze karnersystole het geheele hart verlengd door den 
dan verlengenden boezem en verkort door de kamer, die tegelijkertijd 
in systole overgaat. Hel begin van de syslole komt dus dan eerst 
tot nitifig in de curve, zoodra de verkorting van de kamer het wint ; 
vandaar de verlating. Voor de 2' k ‘ karnersystole van elke bigeminusgroep 
geldt dit niet, omdat de karnersystole later begint en dan is ook de 
voorafgaande boezemsystole hierbij uiterst klein. Voor de poly- en 
trigeminusgroepen vond ik deze afwijking van het a-v-interval direct 
na de grootere pauzen niet. Dit komt doordat de karnersystole 
hierbij begint gedurende de systole van den voorafgaanden boezem 
(zie figg. 1, 2, 3 en 4). Hier summeeren zich deze beide verkortingen 
dus en komt de systole van de kamer derhalve niet verlaat tot 
uiting. Hieruit nu blijkt het alweer, dat het geleidingsherstel in de 
verbindingssystemen na liet uitvallen van 1 systole steeds slechter 
In curverij 3 verandert het curvebeeld der boezemsystolen, zoodra deze komen 
te vallen in het begin der kamerdiastole. 
