Ü68 
Hiervan is fig. 7 een voorbeeld. De bovenste rij geeft de curveri 
vóór de inspuiting. De 2 dc rij curven is opgenomen 10 min. na 
inspuiting van 10 druppels 1 % veratrine in de buikholte. In de 3 de 
rij (5 minuten na de 2 de opgenomen) is het rhythme gehalveerd. 
Ditzelfde stadium bestaat nog in de 4 de rij, maar de systolen zijn 
kleiner geworden, het a-w-interval is ten tweeden male weer toege- 
nomen (in het gehalveerde rhythme van rij 3 was het verlengde 
a-w-internal weer gereduceerd). In de 5 de rij zijn de systolen in 
bigeminusgroepen gerangschikt. Uitmeting doet ons zien, dat van het 
normale rhythme na de eerste systole van elke groep één,nade2 de 
systole 2 systolen ontbreken. We hebben hier dus een bigeminus, 
waarvan alterneerend elke 3 de en elke 2 de systole tot uiting zijn 
gekomen. Ook deze bigeminus is weer een overgang tot een lang- 
zamer rhythme. De laatste 2 systolen van deze rij geven dat rhythme 
aan. Hierin komt telkens elke 3 de systole tot uiting. 
Ook bij on vergiftigde kikkerharten komt hartbigeminie veel voor 
als overgang bij rhy thmehalveering en -wisseling. Zoo heb ik een reeks 
curven van een gesuspendeerd normaal kikkerhart, waarop eerst 
groepen van 8, 10, 4 en 3 werden gevormd, daarna ontstond bige- 
minie, die in het gehalveerde rhythme overging. 
Fig. S. 
Bigeminusgroepen — gehalveerd rhythme — bigeminusgroepen. 
Dit gehalveerde rhythme ging daarna weer over in hartbigeminie. 
Deze 2 laatste overgangen geeft fig. 8 weer. Twee der bigeminus- 
groepen beantwoorden aan 3 systolen van het gehalveerde rhythme. 
Metingen doen ons gemakkelijk de sterke vertraging vinden in 
de geleidingssystemen tusschen de hartafdeelingen voor elke 2 de 
systole der groepen. 
We hebben in al de hier aangevoerde gevallen van hartbigeminie 
voor ons een hart, dat pulseert in 2 rhythmen. De eerste systole van 
elke groep, waaraan een langere pauze voorafgaat is van het type 
van een langzamer rhythme, de 2e systole van een sneller rhythme. 
Elke groep heeft één systole uit elk der 2 rhythmen, waartusschen de 
bigeminie als overgang voorkomt. 
In elke bigeminusgroep is de eerste systole breeder dan de 2e; 
