1205 
Teekenen wij nog aan, dat in het begin der narcose niet alleen 
de hoogere schorscentra en de ruggemergscentra een excitatiestadium 
vertoonen ; volgens onderzoekingen van Knoll en van Arloing ver- 
keert ook het ademhalingscentrum in een toestand van verhoogde 
prikkelbaarheid. 
De vraag, die zich thans het eerst opdringt, is deze: waaraan is 
het dan toe te schrijven, dat vermindering van het beschikbare 
zuurstofgehalte de prikkelbaarheid verhoogt. 
Wij zijn bezig dit vraagstuk langs experimenteelen weg te onder- 
zoeken. 
SAMENVATTING. 
1. Wanneer men phagocyten een kalf uur doet verblijven in een 
medium , waaruit de zuurstof bijna geheel verdreven is, dan vertoonen 
zij een aanzienlijke versnelling der phagocytose. 
Vertoeven de cellen hungeren tijd, bijv. een 5-tal uren in de 
O-arme oplossing, dan maakt de versnelling der phagocytose plaats 
voor een verlangzaming. 
2. Genoemde versnelling der phagocytose door O-gebrek, welke 
bij den eersten aanblik vreemd moet schijnen en dan ook niet werd 
verwacht, vindt echter haar analogon bij het ademhalingscentrum . 
Ook daar prikkelt O-gebrek tot verhoogde activiteit (dyspnoe) om bij 
voortzetting daarvan tot stilstand der ademhaling te leiden. 
3. Deze opvatting wordt bevestigd door het overeenkomstig gedrag 
van beide celsoorten tegenover Cyaankalium . Het is bekend, dat deze 
stof het verbruik van O tegengaat. Welnu, in sporen aangewend, 
waardoor deze belemmering onvolkomen blijft, bleek het KCN de 
phagocytose aanzienlijk te versnellen. Op het ademhalingscentrum is 
de invloed van geringe hoeveelheden KCN dezelfde. Er ontstaan 
heftige adembewegingen. Door grootere hoeveelheden ontstaat in beide 
gevallen verlamming. 
4. Ook ten aanzien van koolzuur blijken phagocyten en ademhalings- 
centrum zich analoog te gedragen. Sporen C0 2 bleken de phagocytose 
te bevorderen, grootere hoeveelheden te verminderen. Het is bekend, 
dat ook het ademhalingscentrum door C0 2 wordt geprikkeld, maar 
door overmaat van C0 2 in het bloed wordt verlamd. 
5. De hierboven aangevoerde feiten en beschouwingen geven een 
ongedwongen antwoord op de vraag, die het uitgangspunt van liet 
79 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXIII. A°. 1914/15. 
