1260 
lijnen de magnetische draaiing bepaalt. Uit deze metingen blijkt dat 
de draaiingen omgekeerd evenredig met de vierde macht der golf- 
lengte zijn, dus een geheel andere wet volgen dan voor de positieve 
draaiing wordt gevonden. 
Een poging om te beproeven of nieuwere, uit de electronentheorie 
afgeleide dispersieformules op deze stof knnnen worden toegepast 
deed mij de wenschelijkheid inzien het waarnemingsmateriaal te 
vergrooten, door het uitvoeren van nieuwe metingen. 
De metingen zijn verricht met een halfschaduwmethode en spec- 
trale ontleding. 
De vloeistof bevond zich in een glazen buis van 265 mm lengte 
en 25 mm middellijn, gesloten door planparallele glasplaatjes van 
1 mm dikte. Deze buis was geplaatst in een draadklos van 182 mm 
lengte, zoodat de sluitplaten zich eenige centimeters buiten den klos 
bevonden. Uit instellingen met een ledige proef buis bleek dat de 
magnetische draaiing in de glasplaten niet merkbaar was. De draad- 
klos bevatte 3186 windingen ; tusschen de windingen en den draad- 
klos bevond zich een watermantel waardoor een waterstroom kon 
worden geleid. De uitstekende einden van de proef buis zijn, om 
gelijkmatige temperatuur te bevorderen, in watten ingepakt. De 
stroomsterkte bedroeg ongeveer 2 ampère en werd afgelezen tot in 
0,002 ampère op een zorgvuldig geijkten ampèremeter. Van de op- 
tische inrichting is te noemen de lichtbron (kwartsamalgaamlamp 
van Heraeus, of booglamp), van waaruit de lichtbundel achtereen- 
volgens een halfschaduwprisma volgens Jellet, met een halfschaduw- 
hoek van 2°, een collimator, waarvan de spleet zich onmiddellijk 
achter den halfschaduwnicol bevond, de proef buis, een nicol met 
12 X 13 mm opening als analysator, waarvan de draaiing op een 
verdeelden cirkel kon afgelezen worden in minuten, en het prisma 
met kijker van een Hilgerschen spectroskoop met constante deviatie. 
De scheidingslijn van den halfschaduwnicol is horizontaal geplaatst, 
zoodat we bij gebruik van de booglamp in den kijker een spec- 
trum waarnemen bestaande uit twee, door een scherpe lijn gescheiden 
boven elkaar gelegen deelen. Door draaiing van het prisma kunnen 
achtereenvolgens verschillende deelen van het spectrum in het midden 
van het gezichtsveld worden gebracht. Is de stroom in den klos 
gesloten dan neemt men in beide deelen van het spectrum een 
zwarten band waar. Deze twee banden zijn echter iets tegen elkaar 
verschoven. Midden er tusschen is steeds een plaats aan te wijzen 
waar de lichtsterkte in beide deelen dezelfde is. Op deze plaats werd 
door draaiing van den analysator ingesteld. De kijker was daarvoor 
van een wijde oculairspleet voorzien. Na omkeering van den stroom 
