1-274 
Het moge, alvorens wij lot de beschrijving onzer objekten in Verh. II 
overgaan, liier nog vermeld worden, dat Werner vóór korten 
tijd erin geslaagd is, om ten overvloede te bewijzen, dat voor het 
optreden der spiegelbeeld-isomerie, de aanwezigheid van koolstof -atomen 
in het molekiuil, al evenmin eene noodzakelijke voorwaarde is, en 
wel door de splitsing van het dodehamine-hexol-tetra-kobaltïbromicle *) 
hetwelk eveneens van het type der triaethyleendiamine-kobaltizouten 
is, maar in ’t geheel geen koolstof meer bevat. 
§ 4. Als materiaal voor dit onderzoek werden de luteo-triaethy- 
leendiamine-kobalti- zouten van het type: \Co (Aein) t \ AT,, gekozen, 
waarin X op meerdere wijzen gevarieerd werd, teneinde zooveel 
mogelijk den zuiveren invloed van het komplexe kation te kunnen 
vaststellen. Deze zouten werden bereid door van de optisch-aktieve 
komponenten van het korr. bromide uit te gaan, en deze in oplossing 
om te zetten met de zilverzouten van het salpeterzuur, het chloor- 
zuur, het overchloorzuur, enz., of wel met behulp van de kalium- en 
de natriumzouten van het joodwaterstofzuur, het rhodaanwaterstof- 
zuur, enz. De optisch-aktieve bromiden werden uit het inaktieve zout 
gewonnen door de splitsing der korrespondeerende bromotartraten, 
van welke de rechtsche vorm eveneens in de volgende verhandeling 
beschreven is. De groote stabiliteit der aktieve komponenten, zelfs 
bij verhitting der oplossingen, kwam bij deze proeven uitermate van 
pas; auto-racemisatie treedt niet in merkbaren graad in. - 
Het racemische zout werd op twee wijzen bereid : 1°. door uit 
te gaan van het praseo-diaethyleendiamine-dichloro-kobalti-chloride : 
(Aein) 2 
Co 
en 2 
I Co 
Ch 1 
ü . door 
(iVZ/ 3 ) s 
Cl 
Cl, en verhitting met 10 %-aethyleendiamine-oplossing ; 
uit te gaan van purpureo-pentamine-chlorokobaltichloride-. 
Cl 2 en dit door koken aan terugvloeikoeler met overmaat 
van aethyleendiamine om te zetten. Deze laatste, door Pfeiffer 2 ) aan- 
gegevene bereidingswijze werd eveneens gevolgd, omdat de beschrij- 
ving van het zout bij dezen auteur in enkele details verschilt van die 
zooals zij bij het volgens de eerste methode gewonnen preparaat 
luidt. Nochthans leerde het onderzoek, dat ondanks kleine ver- 
schillen in den habitus van het racemische zout, de splitsingsprodukten 
in beide gevallen dezelfde waren, zoodat aan de identiteit van langs 
beide wegen gewonnen preparaten redelijkerwijze niet getwijfeld kan 
worden. (Zie Verh. II, bij de beschrijving van liet zout.) 
0 A. Werner. loco cit., 3093 (1914). 
~) Pfeiffer, Ann. der Ghem. 346, 59, (1906). 
