1347 
de geoide wordt bepaald uit geodetische metingen op het vaste land 
of uit bepalingen van de intensiteit der zwaartekracht, uitgevoerd 
op het vaste land of op zee. Men heeft gevonden dat de geo'ïde 
slechts zeer weinig verschilt van een omwentelingsellipsoïde. Deze 
ellipsoïde, de hulp-ellipsoïde, kan verondersteld worden samen te 
vallen met het normaal oppervlak S, of liever: de verschillende 
hulpellipsoïden die door elk afzonderlijk onderzoek worden bepaald, 
worden beschouwd als benaderingen tot het normaal oppervlak. 
Dit laatste is dus de ellipsoïde die zich het best aansluit bij alle 
hulp-ellipsoïden. 
2. Van het standpunt van de theorie der isostasie moet men uitgaan 
van het isostatisch oppervlak als gegeven, hoewel in de praktijk de 
vorm hiervan natuurlijk onbekend is, en afgeleid moet worden uit 
dien van S. De betrekking tusschen S 0 en S nu wordt door de 
verschillende schrijvers niet zeer nauwkeurig aangegeven. 
Het meest voor de hand liggend is natuurlijk voor S een equi- 
potentiaalvlak te nemen dat tevens een vlak van constante dichtheid 
zou zijn. Het normaal oppervlak dat aan deze voorwaarden voldoet, 
die de voorwaarden zijn van de theorie van Clairaut, noem ik het 
,, ideale” oppervlak van de aarde. Het worde aangeduid met S x . 
Helmert heeft, toen hij oorspronkelijk de methode der condensatie 
invoerde, met de bedoeling om zekere moeilijkheden ten opzichte 
van de convergentie der reeksen uit den weg te gaan, den voerstraal 
van het condensatie-oppervlak evenredig gesteld aan dien van liet 
normale : r 0 = r (1 — «). Bij reducties volgens de methode der isostasie 
is het condensatie-oppervlak het isostatische oppervlak ,S' 0 . Het nor- 
male oppervlak zou dan gedefinieerd worden door de vergelijking 
r = r 0 (1 — a)— 1 . Dit oppervlak moge het evenredige oppervlak heeten, 
en worden aangeduid met S 2 . 
Sommige schrijvers nemen ook de diepte van het isostatisch opper- 
vlak onder het normaal oppervlak constant : r = r 0 Z. Het zoo 
gedefinieerde oppervlak lieete het evenwijdige oppervlak, en zal met 
S s worden aangeduid. 
Laat nu zijn 
b = de aequatoriale voerstraal 
f = de afplatting 
en verder 
van een oppervlak, 
de 
db ’ 
dan is benaderd 
