1 349 
Voor het evenredige oppervlak heeft men natuurlijk 
F — F . 
Het evenwijdige oppervlak is geen ellipsoïde; het valt echter tot 
op grootheden van de tweede orde samen met een ellipsoïde, waar- 
van de afplatting is (als Z = kb gesteld wordt): 
Derhalve 
e 8 — e 0 = — 0.000070 
r- 3 - 1 — e 0 - 1 == -f 6.1. 
De diepte van het isostatiseh oppervlak beneden het normale is 
in de drie gevallen : 
r I — r 0 — kb [1 + f (1 +^) (i •— sin 2 q)], 
r 2 — r 0 — kb [1 -f t (I — sin 2 q)\, 
r » — = kb. 
In kilometers uitgedrukt wordt dit 
?ï — r 0 = 1 i4 -f 0.59 (J- — sin 2 q), 
r 2 — = 1 14 + 0.38 — sin 2 q ) 
r 3 — r 0 =114. 
Het verschil tusschen de drie definities van het isostatiseh opper- 
vlak is dus zeer aanzienlijk, vooral wat betreft de afplatting ver- 
geleken met die van het normaaloppervlak. Indien werkelijk de 
oppervlakten der verschillende oceanen deel uitmaken van één niveau- 
vlak (de geoïde) en tevens de geoïde niet meer dan enkele tientallen *) 
van meters afwijkt van een omwentelings-ellipsoïde, de „aardellip- 
soïde”, dan moet men deze wel als normaal-oppervlak nemen. Het 
normaal oppervlak is dan bijna een niveauvlak. De afwijkingen van 
de geoïde van de ellipsoïde, en dus ook die van het normaalopper- 
vlak van het niveauvlak, worden veroorzaakt door de onregelmatig- 
heden in de schil. Zij zouden veel grooter zijn — van de orde van 
1000 meters 2 ) : — indien er geen isostatisclie compensatie was. Stelt 
V — i( T h+ T io) = 0-546, e = -H e i + *<>)» b i ~ h u = 0-9181 1, 
dan vindt men 
— £„ — 0.0181 r] . f = 0.0099 e. 
Nemen wij t = 0.00336, dan komt er 
e 1 — e 0 — 0.000033. 
e — : 1 — P -1 — _ 2.9. 
9 Helmert, Geoid und Erdellipsoid, Zeitschr. der Ges. für Erdkunde, 1913, 
blz. 17-34. 
2 ) Helmert, Hiöhere Geodasie, II, blz. 356. 
