1351 
Voor het ideale oppervlak is A 1 = B l , dus 
J — jl ( 1 ' l ' H = C ~ A 1 
1 “ Mb^ ' 1 C\ \ 
de ware traagheidsinomenten A en B kunnen echter van elkaar 
verschillen. 
De verhouding H kan met groote nauwkeurigheid bepaald worden 
uit de precessieconstante. De beste moderne bepalingen van deze 
constante zijn (voor 1850): 
Nkwcomb (met de correcties van Hough en Halm) 1 ) ^=50". 2486 
Boss 2 ) 50.2511 
Dysom en Thackeray 3 ) 50.2503 
Men kan dus aannemen 
= 50". 2500 ± 0”.0010. 
Hieruit volgt voor de constante der lunisolaire precessie 
p = 50". 3731. 
Neemt men voor de massa van de maan 
ft— i = 81.50 ± 0.07, 
dan komt er 
ir — 0.0032775 ± 0.0000020. 
De onzekerheid van H is bijna geheel het gevolg van die van p, 
en niet van p. 
Tot hiertoe is niets verondersteld omtrent de samenstelling der 
aarde. Do theorie van Clairaut levert ons nu een betrekking tusschen 
J en H. Deze betrekking, te samen met (T) stelt ons in staat r uit 
H te berekenen. De door Radau aangegeven transformatie van de 
differentiaalvergelijking van Clairaut geeft n.1. tot de eerste orde 
nauwkeurig 4 ) : 
J_ __ A _ 1 _ A + 
H 2 T/5 2 5 F 0 
(3) 
Eveneens tot de eerste orde is =r 3 — 5 — , terwijl F 0 een mid- 
e 
delwaarde is van een functie F van r h die zeer weinig van de een- 
heid verschilt voor waarden van p tusschen 0 en ?p. 
Als de formule (3) tot de tweede orde wordt uitgebreid, wordt 
b Monthly Notices, Vol. LXX, blz. 587. Zie ook: The Observatory, July 1913, 
blz. 299. 
2 ) Astronomical Journal, Vol. XXVI. blz. 118. 
s ) Monthly Notices, Vol. LXV, blz. 443. 
4 ) Deze en andere formules van de theorie van Clairaut zijn in hun verband 
samengesteld in de volgende mededeeling. 
