1354 
De hoogte h l boven het ideale oppervlak is de som van de hoogte 
h boven het normale, en de hoogte h' van het normale boven het 
ideale oppervlak. Deze laatste is 
h' = (s— ej b 1 (i — sin 2 <p) 
Neemt men nu Z l = 0.0179 r x , en = 2.70, en integreert men 
dan over het geheele oppervlak, dan vindt men voor dit gedeelte 
van // — H x , tevens gebruikmakend van (4): 
d' H — 0.023 ( f - e 0 = 0.012 (. H—H ,) .... (7) 
Het grootste deel van H — H x is dus toe te schrijven aan de 
afwijking van het werkelijke en het normale oppervlak. Dit moet 
berekend worden met de formules (5') en (6'), waarin nu h x en (/, 
vervangen moeten worden door h en d. De waarde van q hangt 
af van Z en van de gebruikte eenheden. Ik heb genomen A = 2.70, 
A' = 1.70 1 ), Z=1U km. 
De oppervlakte der aarde werd nu verdeeld in vakken van 
ongeveer 100 vierkante graden. Voor ieder vak werd dan berekend 
Q = qco (aji — 0.57 
waar it x en « 2 de gedeelten zijn van het vak die resp. door land 
en door water bedekt zijn. Verder 
P = Q (1 — 3 sin 2 (p) 
R — Q cos 2 (p cos 22 
S — Q cos 2 rp sin 22. 
De eenheden waren zoo gekozen, dat 
d 
2 C-A-B 
2 C 
10-7 2p 
J] 
d — 10—' \iSR . cos 22 0 -|- . sin 22 0 ], 
C 
terwijl 2 0 bepaald wordt door 
cos 22 n — 2R sin 22 0 — 0 . 
Aldus vond ik de volgende resultaten. (Zie tabel p. 1355). 
Men vindt hieruit 
2 C-A—B 
d — — 0.0000051 2 
2 C 
B—A 
d = + 0.00000205, 
C 
terwijl de as van minimum traagheidsmoment ligt in de lengte 
/„ = 86. °5 ten Westen van Green wicli. 
b De normale dichtheid van de schil in de bovenste kilometers onder het normaal 
oppervlak is dus 2.73 genomen, terwijl de dichtheid van het hoven dat oppervlak 
uitstekend land 2.70 is. 
