1 357 
„ , C B-A 
V== ^MÏ?' ~q-~ — Ü. 00000103. 
De langste straal van den aequator, in de lengte 86°. 5 is dns 6.4 
nieter langer dan de kortste. De afplatting der meridianen e> varieert 
tnsschen s -J- i r en f — y v - Voor Midden-Enropa b.v., X. = — 30°, 
vindt men 
= 295.98 
en voor Noord-Amerika, X = 100° 
(cj-i = 295.92. 
5. De gewoonlijk gebruikte methoden ter bepaling van de 
afplatting der aarde zijn : 
I. Uit geodetische metingen, 
II. Uit de intensiteit van de zwaartekracht, 
III. Uit de parallax van de maan, 
IV. Uit de maanstheorie. 
Volgens de eerste methode vindt men uit de geodetische metingen 
in de Vereenigde Staten van Amerika. 
«-1 = 297.0 ± 1.2 (/) 
Hklmert heeft uit een groot aantal bepalingen van de intensiteit 
van de zwaartekracht afgeleid 
6-i = 298.3 ± 1.1 ....... (II) 
Dit resultaat stemt volkomen overeen met dat uit dergelijke bepa- 
lingen in Noord-Amerika, n.1. 
5-i = 298.4 ±1.5 (II 1 ) 
Bij deze bepalingen valt op te merken, dat zoowel aan de richting 
(methode I) als aan de intensiteit (methode II) der zwaartekracht, 
voor dat zij gebruikt worden voor de bepaling van den vorm van 
de geoïde of van een zekere hulpellipsoïde, zekere correcties worden 
aangebracht. Deze correcties zijn door de verschillende onderzoekers 
berekend meer of minder in overeenstemming met de hypothese 
der isostatie. Echter zijn altijd benaderde formules gebruikt, zoodat 
niet duidelijk is welke van de in § 2 behandelde definities van de 
diepte van het isostatisch oppervlak is aangenomen. De Amerikaansche 
onderzoekers b.v. nemen een constante diepte beneden het werkelijke 
oppervlak [onder de zee zelfs beneden den zeebodem]. Helmert 
reduceert als in de vrije lucht, 2 ) en veronderstelt dus dat de iso- 
statische compensatie overal volledig is. 
!) De Amerikaansche waarnemingen, op deze wijze behandeld, geven in plaa/s 
van (II') £— 1 - 292.1 + 1.7. Zie Bowie, Effect of topography and isostatie coinpen- 
sation upon the inlcnsity of Gravity, second paper, blz. 2G. 
