1 359 
waar T de tijd is, geteld in eeuwen van af i 850.0. Neemt men 
het gemiddelde epoche der waarnemingen, d.i. omstreeks 1875, dan 
vindt men l ) J = 0.001633, en hieruit 
g-1 — 297.3 ± 1.3 (IV) 
Het komt mij voor, dat deze bepaling weinig vertrouwen verdient, 
vooral wegens den grooten en onzekeren coëfficiënt van T in de waar- 
genomen ongelijkheid. Brown zelf wil haar niet gebruiken als be- 
paling van £, doch van de helling der ecliptica en haie seculaiie 
variatie. Het is twijfelachtig of eene aldus afgeleide correctie tot 
deze elementen als eene werkelijke verbetering van de uit andere 
bronnen bekende waarden mag gelden. 
Groot gewicht kent Brown toe aan de bepaling van J uit de 
beweging van het perigaeum en den knoop. Hij vindt daaruit 
£—i — 293.5 rb 0.5 (IV ) 
De m.f. houdt geen rekening met de onzekerheid van het theoretisch 
bepaalde gedeelte der bewegingen tengevolge van andere oorzaken. 
Tot deze andere oorzaken hoort echter ook de afplatting van de 
maan, die zeer onzeker is. In de volgende mededeeling zal aange- 
toond worden dat het zeer wel mogelijk is deze laatste zoo te kiezen 
dat de beweging van perigaeum en knoop in overeenstemming zijn 
met de afplatting f-- 1 = 296.0. Grootere waarden van den noemer 
t-i leiden echter tot zeer onwaarschijnlijke gevolgtrekkingen omtrent 
de samenstelling van de maan. 
Samenvattend komen wij dus tot de conclussie dat geen der 
andere bepalingen in nauwkeurigheid kan wedijveren met, of in 
staat is twijfel te wekken aan de juistheid van die uit de precessie- 
constante. Wij moeten dus als eindwaarde voor de afplatting aan- 
nemen liet resultaat dezer bepaling, n.1. : 
— = 295.96 ± 0.20. 
i) De theoretische waarde voor 1875, behoorende bij e 1 — 297.0 is ^ S".312, 
de waargenomen waarde is — 8". 28, liet verschil is dus 0 C H’ •93 eo 1111 
— 0".03, zooals Brown opgeeft, l.c. blz. 565. 
