1371 
J' = 0.000422 ± .000055 , K' — 0.000033 dt .000032. 
Verder volgt uit (9), met de aangenomen waarde van ■. 
Vx 
= 3 
5 C’—A' 
2 477/- 
1 " 
= 0 . 60 . 
Hiermede vindt men uit (15), als F g = 1 genomen wordt, g'=Q . 494 
en hiermede weer 
0 
C —A 
- — 0.000029. 
C' 
In het geval van homogeniteit is 
/I = 0 000059. 
Uit de middelbare helling van den equator van de maan volgt 
echter 
[i — 0.000626 ± .000002. 
Overal vinden wij zeer besliste tegenstrijdigheid tusschen de 
werkelijkheid en de resultaten van de theorie van Clairaüt. 
8. Deze conclusie is natuurlijk niet nieuw. Reeds lang was de 
bedoelde tegenstrijdigheid bekend, en reeds Laplace 1 ) leidde hieruit 
ai' dat de vorm van de maan niet een evenwichtsfiguur is. 
Ook de massa van de schil der aarde is niet in permanent even- 
wicht. Beneden het isostatiseh oppervlak echter is er hydrostatisch 
evenwicht. De veronderstelling ligt voor de hand dat dit toe te 
schrijven is aan den hoogen druk die daar heerscht. De diepte van 
het isostatiseh oppervlak is dus die diepte waar de druk zoo hoog 
wordt, dat de stoffen waaruit de aarde opgebouwd is zich als vloei- 
stoffen gedragen. 2 ) Om een schatting van dezen druk te verkrijgen 
kunnen wij den druk berekenen die er op de diepte van het isostatiseh 
oppervlak zou heerschen als ook de schil volgens de theorie van 
Clairaüt was samengesteld. Wij kunnen daarbij de aarde als een 
bol behandelen. Wij hebben dan 
b 
P =j &9 dr, 
b-Z 
waar q de versnelling van de zwaartekracht is. Daar nu 
ftn 
9 = ~ 7 > m = i nr Tj x 
r 
is 
1) Mécanique Geleste, Livre V, Ghapitre II, § 18. 
2 ) Tenminste in hun gedrag tegenover constante of langzaam varieerende krach 
ten; het gedrag tegenover plotseling werkende krachten is hier niet van belang, 
90 * 
