1372 
V 
u 
= i *fj A • 
b-Z 
D . rdr 
Voor de aarde kan men over liet betrekkelijk geringe integratie- 
interval wel A en D constant houden. Dan is I) = D 1 en zeer 
benaderd A — \D r Stelt men dan verder Z—hb, dan vindt men 
P = \xfDSb'\_k-ïk'\ 
Het materiaal waaruit de maan bestaat verschilt waarschijnlijk 
niet veel van dat van de buitenste lagen der aarde. Wij kunnen 
veronderstellen, dat dezelfde druk noodig is om het voldoende vloei- 
baar te maken voor permanent hydrostatisch evenwicht. Als dus op 
de maan het isostatisch vlak gelegen is op de diepte Z' = k'b' , is 
b’ 
p 1 — -i A' . D' . rdr. 
b'—Z' 
Men kan nu stellen A' . D' = a.D /*. Was de maan homogeen 
dan was « = 1. Neemt de dichtheid naar binnen toe, dan is aan 
het buitenste oppervlak a <j 1 en in het middelpunt « j> 1. Is nu 
(t B een middelwaarde van o. over het integratie-interval, dan is 
r' = i Kfa 0 D^b'* 
Nu is 
b' — 0.272 b , 7 )/ = 0.610 D v 
Neemt men verder k = 0.018, dan volgt uit p = p' 
«o 
Stelt men « 0 = 1, dan vindt men hieruit 
/■' = 0 . 40 . 
Waarschijnlijk zal in werkelijkheid « 0 niet veel verschillen van 
de eenheid. Het isostatisch oppervlak zou dus in de maan ongeveer 
liggen op eene diepte van f van den straal, en slechts ruim } van 
het totaal volume is er binnen begrepen. Van isostatisehe compen- 
satie als bij de aarde kan dan natuurlijk geen sprake meer zijn. 
De onregelmatigheden in de ,, schil” die hier verreweg het grootste 
gedeelte van de massa bevat, bepalen de verschillen der traagheids- 
momenten, terwijl de kleine kern daarop haast geen invloed meer 
heeft. 
Natuurlijk maakt deze redeneering geen aanspraak op groote 
nauwkeurigheid, maar het is toch zeer waarschijnlijk dat zij de 
ware reden blootlegt, waarom de theorie van Olairaut, die voor 
de aarde met zoo groote benadering aan de werkelijkheid beant- 
woordt. op de maan niet van toepassing is. 
