1376 
De eerste nu strekt zich uit over een oppervlak van meer dan 
900.000 K.M. 2 , de tweede over een oppervlak van meer dan 350.000 
K.M. 2 beiden met een dikte van omtrent 300 M. ; de eerste wordt 
in liet Denversche bedekt door jongere lagen die een dikte hebben 
van meer dan 2000 M., de tweede in de Apalachen, door een serie 
van jongere lagen, waarvan de Paleozoïsche alleen reeds een dikte 
bereiken van over de 12.000 M. 
Hier dus hebben wij een voorbeeld van sterk ontwikkelde, gelijk- 
soortige sedimenten, afgezet over reusachtige uitgestrektheden, welke 
ten zeerste in ouderdom verschillen, en welke bedolven lagen onder 
gesteenten-lagen ter gezamelijke dikte van meer dan 2000 M. en 
meer dan 12.000 M. 
Toch is hun vaccuolair-volume vrijwel gelijk, en komt dit boven- 
dien nog overeen met het vaccuolaire -volume van soortgelijke gesteenten 
en sedimenten welke recent en nabij de oppervlakte gelegen zijn (5). 
Op grond van deze feilen, schijnt de conclusie niet ongewettigd 
dat de vaccuolaire volumina dier zandsteenen, welke wij daarin 
thans vaststelden, daarin ook aanwezig waren toen zij in de G. S. 
(vóór de bergvouwing) bedolven lagen, onder een machtig dek van 
meer dan 2000 M. en meer dan 12.000 M. dikte. 
Schijnt op grond van de boven aangehaalde feiten, die gemakkelijk 
met meerdere aangevuld zouden kunnen worden, de conclusie reeds 
gewettigd dat op diepten van meer dan 12.000 M. vaccuolaire- 
ruimten in gesteenten aanwezig zullen zijn, de uitkomsten der proeven 
van F. D. Adams en de berekeningen van L. V. King hebben aan- 
getoond dat wij die op nog veel grooter diepten mogen verwachten, 
,,. zelfs wanneer die ruimten niet gevuld zouden zijn door een gas of 
vloeistof daarin opgesloten (8) 
Zouden die ruimten echter wèl met een vloeistof (of gas) zijn 
opgevuld, dan zou men mogen verwachten dat die vaccuolaire ruim- 
ten nog aanwezig zijn op diepten, waar de temperatuur zoo hoog is 
dat de afzettingen, onder den invloed daarvan tot smelting zouden 
overgaan. 
De vraag is nu of het waarschijnlijk mag worden geacht, dat het 
in de sedimentaire afzettingen oorspronkelijk aanwezige water, niet 
doch daar ecu marmer geen oorspronkelijk sedimentair gesteente is, maar een 
omzetting daarvan, kan dit percentage (evenmin als dat van eruptieve gesteenten) 
als grondslag worden genomen voor de beoordecling voor het mogelijke water- 
gehalte in gesteenten in de G.S. afgezet. Slechts zou daaruit wellicht de gevolg- 
trekking kunnen worden gemaakt, dat waar niettegenstaande de intensieve meta- 
morphose toch nog zulk een betrekkelijk groot percentage water aanwezig blijkt te 
zijn, het oorspronkelijke gehalte aanmerkelijk grooter moet geweest zijn. 
