1414 
de kamer toch blijft pulseeren ia hetzelfde rhythme. De toestand 
echter van de prikkelgeleidingsbaan van het aangrijpingspunt in den 
boezem tot dat in de kamer is veranderd. Tevoren werd hierlangs 
gedurende één kamersystole tweemaal de prikkel voortgeleid, nu 
éénmaal ; tevoren kwamen er op elke kamersystole twee boezem- 
systoles voor, nu één *). 
Dat inderdaad het hiaat, ontstaan door het uitvallen van een 
boezem, de oorzaak niet is van het verkorten van het n-v-interval, 
wordt bewezen door het verdere curveverloop. Zoo zien we in de 
onderste curverij van Fig. 3, die 5 minuten na die van de vorige 
tiguur is opgeschreven, het a-a-interval nog steeds verkort. De bovenste 
ï-ij curven van Fig. 3 werd 10 minuten vóór die van Fig. 2 opge- 
schreven. Men lette er op, dat de trommel bij het opschrijven van 
de curven van Fig. 3 sneller heeft gedraaid en bij de onderste rij 
weer sneller dan bij de bovenste rij; de curven zijn daardoor in de 
breedte meer uitgetrokken. 
Fig. 4. 
Gedurende de eerste 4 systolen halveering van het kamer- 
rhythrae. Daarna halveert ook het rhythme van den boezem. 
De eerste boezem systole, die uitvalt, had op de 5 de kamer- 
systole moeten staan. Hiervoor ontstaat er geen hiaat. Het 
a-r-interval is hierna verkort. Aan de curven is het uitvallen 
van elke 2 de boezemsyslole te zien aan het ronder worden 
van de toppen der kamercurven. 
Een ander voorbeeld zien we in Fig. 4. Van dit kikkerhart was 
een half uur na inspuiting van 8 druppels l°/„ acetas veratrini het 
kamerrhythme gehalveerd; een half uur daarna, nadat er eenige malen 
kamerrhythmewisselingen hadden plaats gevonden (zie tig. 5 bovenste 
rij), halveert het rhythme van den boezem. De eerste boezemsystole valt 
uit op den top van de vijfde kamersystole van de figuur. De spitse 
kamertop wordt door het uitvallen van den boezem, die er boven op 
stond, nu stomp en afgerond (door naar het hart te zien, heb ik ook 
waargenomen, dat daarna op eiken boezem één kamersystole voor- 
kwam). Doordat de eerste boezemsystole, die uitvalt, boven op de 
kamercurve had moeten komen, ontstaat er nu niet een hiaat. De ver- 
D Het stadium van de latente prikkeling van den boezem zal zeker verkort zijn 
doch we mogen wel aannemen dat hierdoor het a-v-interval niet beïnvloed wordt; 
alleen het si-ct-interval wordt hierdoor verkort. 
