14-23 
ijl gebouwde eindnetjes of eindringetjes, die onafhankelijk van de 
eerstgenoemde zënuweindigingen, in de spiervezel binnendringen, die 
bij de skeletspieren als accessorische zenuwvezeleu worden beschre- 
ven (zie mijn vorige mededeeling). In de figuren 8, 9 en 10 zijn 
deze accessorische zenuweindigingen (a ƒ) afgebeeld. 
Voorzoover ik in de doorsneden kon nagaan, bleven de dunne 
zenuw vezels, aan wier einde de kleine eindnetjes en eindringen op 
de spiervezel voorkwamen, onafhankelijk van de dikke merghoudende 
zenuwvezeleu. 
Of aan deze accessorische zenuwvezeleu ook hier een invloed op 
den tonus van de spieren mag worden toegeschreven, en hoe hunne 
verhouding is ten opzichte van den nervus sympathicus, daarover 
wil ik • mij in deze mededeeling niet uitlaten. Hier ligt nog een ruim 
veld voor experimenteel onderzoek braak. 
Ten slotte nog eenige woorden over de vraag, of in het corpus 
ciliare of de iris ganglioncellen voorkomen. Door verschillende 
onderzoekers (bijv. Retzius) werd het bestaan dezer ganglioncellen 
geloochend, door C. Krausk en H. Muller en later vooral door Geberg 
werden in het verloop der zenuwbundeltjes liggende ganglioncellen 
beschreven, door anderen (bijv. Agababow) werden zij slechts in de 
vasomotorische zenuwen aangetroffen. Ten slotte werd door Inglis 
Pollock in 1912 gevonden dat na exstirpatie van het ganglion ciliare 
of van ’t bovenste halssympathicusganglion de zenuwen van iris en 
corpus ciliare niet te gronde gingen. Volgens dit onderzoek moeten 
Fig. 11, 12 en 13. Ganglioncellen uil den plexus eiliaris van 
liet mensclielijke oog. 
