1 425 
aan de vorming van de rectusscheede, behalve door de drie breede 
buikspieren, bovendien nog door een vierde element wordt deelge- 
nomen. Tusclien den M. obliquus externus abdominis en den M. obliquus 
internus abdominis treft men n.1. aan een faseie-aehtige membraan. 
Deze membraan is stevig, laat zich goed vrij praepareeren, onderscheidt 
zich dus op duidelijke wijze van het losse bindweefsel, dat men bij 
den menscli tusschen de breede buikspieren aantreft. In de literatuur 
wordt van deze membraan geen gewag gemaakt; ik wil haar als 
Membrana abdominis intermedia onderscheiden. Van deze membraan 
zijn de anatomische grenzen duidelijk aan te geven. In ’t caudale 
deel sluit zich de oorsprong geheel aan aan dien van den M. obliq. 
int., zij ontspringt hier van de fascia lumbodorsalis, crista iliaca, 
spina iliaca anterior en volgt ook verder caudaal waarts den origo 
van den M. obliq. int., zoodat — bij krachtige ontwikkeling der 
membraan — haar' laatste vezels zich vasthechten aan den ramus 
superior ossis pubis. Soms echter is zij niet tot aan de hier opge- 
geven oorsprongen te vervolgen ; in deze gevallen treedt zij in nauw 
verband tot den M. obliq. int., doordat zij ontspringt van diens 
perimysium externum op eenigen afstand van den origo van deze 
spier. In ’t craniale deel is de oorsprong der membrana intermedia 
niet zoo scherp aan te geven: zij zet zich n.1. voort tusschen M. 
obliq. ext. en thoraxwand en lost zich op in het losse bindweefsel, 
dat zich hier bevindt. Een ribbenoorsprong is dus niet vast te stellen. 
Mediaanwaarts gaat de membraan over in de rectusscheede, aan 
welker opbouw zij te zaaien met de drie breede buikspieren deel- 
neemt. 
Welke is nu de beteekenis, die aan deze bij de apen zoo constant 
voorkomende membraan moet worden toegekend? 
Men zou geneigd kunnen zijn de membraan te beschouwen als 
een verdichting van het intermuseulaire bindweefsel; immers ook 
bij den menseh ziet men soms, dat uit het losse bindweefsel tusschen 
de buikspieren zich fascieachtige membranen kunnen ontwikkelen 
ter verhooging van de stevigheid van den buikwand. Tegen deze 
opvatting zijn echter bezwaren in te brengen : eerstens is op deze 
wijze niet in te zien, waarom bij vele Simiae wel zoo’n membraan 
voorkomt tusschen den M. obliq. ext. en den M. obliq. int., doch 
geen spoor van fascieachtig weefsel tusschen M. obliq. int. en den 
M. trausv. ; ten tweede is op deze wijze niet te begrijpen waarom 
de membraan zoo duidelijke anatomische grenzen bezit; ten derde 
pleit tegen deze opvatting de groote zelfstandigheid, die de membraan 
bezit. Bij de meeste Plafyrrhini b.v. verloopt de membraan in t 
craniale deel achter den M. rectus, in t caudale deel er voor; zij 
