1429 
geheel in reductie is gegaan, zonder dat ook maar een membraan 
is teruggebleven. De variatie is beschreven onder den naam M. rectus 
lateralis. Deze naam, hoewel in verband met het vezel verloop van 
de spier zeer juist, is echter niet verkieselijk, daar zij het geheel 
verkeerde denkbeeld zou kunnen opwekken, dat dit spiertje in eenig 
verband staat met den M. rectus abdominis. Inderdaad hebben beide 
niets met elkaar te maken. Het verdient dus de voorkeur deze variatie 
te betitelen als M. obliq. ext. profundus, een naam, die, zooals de 
vergelijkende anatomie ons geleerd heeft, haar van rechtswege toekomt. 
Ten slotte zij nog opgemerkt, dat ik, evenals Eislkk, waarschijnlijk 
acht, dat de door hem beschreven diepe oorsprongen van den M. 
obliq. ext. (zie voor) ook als resten van den M. obliq. ext. prof. 
zijn te beschouwen. 
Ons rest nu nog na te gaan de betrekking van de Membr. abdominis 
intermedia tot den M. rectus : de membraan neemt nl., zooals ik 
reeds mededeelde, deel aan de vorming van de rectusscbeede. Bij 
de beschrijving van den bouw van de rectusscheede bij de verschil- 
lende apen komt dus de verhouding van de membraan tot den M. 
rectus tevens ter sprake. 
Over den bouw van de rectmscheede der Primaten. 
De verhouding der vier elementen, welke de rectusscheede samen- 
stellen, tot den M. rectus zal bij de verschillende apen in ’t kort beschre- 
ven worden aan de hand van textfiguren, die schematische dwars- 
doorsneden en lengtedoorsneden door de rectusscheede weergeven. 
In alle doorsneden is de M. obliq. ext. weergegeven door een stippel- 
lijn, de Membrana abdominis intermedia door een punt-streeplijn, de 
M. obliq. int. door een doorgetrokken lijn en de M. transversus door 
een streepjeslijn. 
De bouw van de rectuscheede vertoont bij de Primaten aanzienlijke 
verschillen. Toch is het mogelijk al die toestanden onder één gezichts- 
punt te vereenigen, waarbij kunnen worden onderscheiden een meer 
primitieve toestand en verhoudingen, die zich van den oorspronke- 
lijken toestand hebben verwijderd. De volgorde, waarin de rectus- 
scheede der verschillende Primaten zal beschreven worden, is een 
zoodanige, dat begonnen wordt met een toestand, waarvan later zal 
blijken, dat hij de meest oorspronkelijke is, om te eindigen met den 
bouw van de rectusscheede van die apen, welke zich ’t verst van 
den primitieven toestand hebben verwijderd. 
De texttig. Ju stelt voor een dwarsdoorsnede door de rectusscheede 
Van Ateles paniscus, dicht onder den eaudalen rand van het sternum, 
