1442 
Op welke -wijze de ontkieming van de Europeesche Loranthus- 
soort geschiedt, daarvan hebben wij in de ons ten dienste staande 
literatuur geen opgaven kunnen vinden. H. Yokk *) beschrijft de 
ontwikkeling van een Amerikaansche Loranthacea : Phoradendron 
flavescens Nutt., waarvan de ontkieming zooals wij nog nader 
aantoonen zullen, in veel opzichten met die van de door ons onder- 
zochte L. -soorten overeenstemt. 
5. Loranthus subumbellatiis BI. (?) 
Deze Loranthussoort komt zeer veel voor, zoowel in de laagvlakte 
als in de bergstreken. De planten groeien op allerlei gastheeren, 
maar zijn in tegenstelling met de meeste andere soorten van dit 
geslacht ook dikwijls op Ficussoorten te vinden. Ze vallen nogal in 
het oog, door het heldergroene loof en de heldergele kleur van 
de rijpe vruchten. Deze vruchten zijn tónvormig, aan beide einden 
puntig toeloopend. Ook de groene zaden zijn tonvormig en omgeven 
door een dikke laag sappig vruchtvleesch. De lijmlaag is niet zoo 
sterk ontwikkeld, als bij de andere Loranthus-soorten en men vindt 
deze eigenlijk alleen aan het eene uiteinde van het zaad bevestigd. 
Dit is het gedeelte van het zaad, dat in de vrucht naar den 
vruchtsteel toegekeerd is. De zaden kleven dan ook niet op hun 
zijkant vast, maar aan het uiteinde, en de verbinding met de onderlaag 
is niet zoo stevig, als bij de andere soorten. Na een flinke regenbui 
kan men de zaden soms aan een slijmdraad zien hangen, losgeweekt 
van de onderlaag. Bij het droogworden komen ze dan gewoonlijk 
weer tegen den stam aan. Na een dag is het slijm echter zoo hard 
geworden, dat het zaad op de plaats blijft zitten. Aan de van de 
onderlaag afgekeerde zijde vertoont het zaad een vijftal kleine, 
weeke, witte uitsteekseltjes, die als een kransje om den top geplaatst 
staan. Neemt men deze stukjes weg, dan komt het uiteinde van het 
kiemwit te voorschijn en de top van de hypocotyl. 
De kiem bestaat namelijk uit een goed ontwikkelde hypocotyl, 
waarvan het uiteinde reeds in het zaad tot een klein aan den top 
kleverig hechtschijfje is verbreed, en twee zaadlobben. Deze laatste 
zijn evenals de geheele kiem heldergroen van kleur en ongeveer 
J m.M. lang. De ontkieming van deze zaden gaat bijzonder vlug. 
Zoodra het zaad aan een tak vastgekleefd is, begint de top van de 
hypocotyl tussehen de weeke uitsteekseltjes door naar buiten te 
komen. Na 24 uur steekt de hypocotyl al een of twee m.M. uit het 
] ) H. Yokk. Tliu aualomy aud some ol' the biological aspects ol' the „American” 
Mistletoe. Buil. ol’ the University of Texas. No. 20. 1909. 
