1446 
10. Loranthus psntnndrus L. 
Deze soort is tenminste in Semarang de algemeenste Loranthus. 
Het is een forsche plant, die zeer snel groeit en waarvan de Meter- 
lange stengels voor het grootste gedeelte van de takken van hun 
gastheer naar beneden hangen. De vruchten zijn vrij groot, ongeveer 
10 tnM. lang en 4 — 5 mM. dik. Ze zijn afgestompt kegelvormig en 
oranjerood van kleur. Men vindt ze echter zelden in volkomen rijpen 
toestand aan de planten, daar de vogels de nog groene, bijna rijpe 
vruchten eten. De ontkieming van deze bijna rijpe vruchten gaat 
echter evengoed als die van de volkomen rijpe exemplaren. Natuurlijk 
zijn de laatste iets vroeger klaar, maar de ontkieming gaat bij deze 
soort zoo snel, dat men er weinig van merkt. 
In tegenstelling met de vruchten van de vorige Loranthussoorten, 
die gewoonlijk door de vogels geheel worden ingeslikt en wier zaden 
dan met de uitwerpselen van de vogels op de takken van den gast- 
heer terecht komen, worden de vruchten van L. pentandrus meestal 
door de vogels een voor een ontschild. Daarna strijken de dieren, 
gewoonlijk lijstersoorten, de zeer kleverige zaden met hun bek aan 
de takken af. Her spreekt van zelf, dat op deze wijze de kans, dat 
de zaden op een voor hun ontwikkeling geschikte plaats terecht 
komen, veel grooter is, dan het bij de vorige soorten het geval was. 
Men vindt ze natuurlijk dikwijls op de takken van Loranthus pen- 
tandrus zelf en ontkiemende zaden en jonge kiemplanten kan men 
daarop dan ook altijd in grooten getale vinden. Ditzelfde feit werd 
ook door Koernicke *) gekonstateerd. Maar dat wil niet zeggen, dat 
men nu kan spreken van het woekeren van Loranthus op Loranthus 
zelf. De dooi- Koernicke afgebeelde gevallen zijn alle slechts kiem- 
planten. Volwassen Loranthusplanten op een andere Loranthussoort 
groeiende heb ik dan ook nog niet aangetroffen. Kiemplanten vindt 
men ook dikwijls op doode takken, die, daar ze bladerloos zijn, een 
geliefd steunpunt voor de vogels aanbieden. Maai' daarom kan men 
nog niet zeggen, dat de Loranthussoorten ook op dood hout kunnen 
parasiteeren. 
De zaden zijn in vergelijking met de grootte van de vrucht betrek- 
kelijk klein, ongeveer 4—5 m.M. De zaadhuid is evenals bij de 
andere soorten zeer dun, en omsluit een groote hoeveelheid kiemwit. 
Aan het uiteinde, dat in de vrucht naar den top toegekeerd is, bevin- 
den zich vijf ongeveer 3 m.M. lange slijmerige en draadvormige 
uitsteeksels, die den top van het zaad bedekken, en waardoor het 
zaad dus schijnbaar een lengte van 7 m.M. heeft. Men kan ze zonder 
] ) M. Koernicke. loc. cit. blz. 690. 
