1447 
schade voor de ontkieming van liet zaad afnemen en ook door de 
vogels gebeurt dit dikwijls. De groene top van de hypoeotyl komt 
dan te voorschijn, die dus een weinig uit het zaad naar buiten steekt. 
Deze top is reeds flink gezwollen, wanneer de vrucht nog niet geheel 
rijp is. De kiem is in vergelijking met de hoeveelheid kiemwit belrek- 
k el ijk klein te noemen. Ze bestaat uit een korte hypocotyk die, zooals 
reeds gezegd is, aan het vrije uiteinde tot een knobbel is opgezwollen 
en een paar zeer korte, platte zaadlobben, die ongeveer tot aan het 
midden van liet kiemwit reiken. 
Kleeft men de zaden op een tak, dan ziel men na een paar uren, 
tenminste als het niet regent, dat de slijmerige uitsteeksels van het 
zaad beginnen te verdrogen en de groene knobbel van de hypoeotyl 
wordt zichtbaar. Deze knobbel zwelt tegelijkertijd op en groeit daarbij 
met een zijkant naar den tak toe, zoodat een groole opzwelling aan 
liet uiteinde van het zaad ontstaat, die met de onderzijde tegen den 
tak aankomt en daaraan vastkleeft. Dit gebeurt in den loop van een 
tot drie dagen. Langzamerhand wordt ook dat gedeelte van de 
hypoeotyl, dat in het zaad verborgen was, door den groei van het 
voorste gedeelte uit het zaad getrokken, maar omdat dit verborgen 
gedeelte zeer kort is, merkt men hiervan in het begin zeer weinig. 
De basis van de beide zaadlobben komt dan ook even te voorschijn, 
en de eindknop, die tusschen beide zaadlobben verborgen is, groeit 
uit. Eerst verschijnt een blaadje, daarna een volgend. Maar deze 
groei gaat veel langzamer, dan het begin van de ontkieming. Na 
een paar weken zijn ze gewoonlijk één c.M. lang. Eerst als de 
stengel begint uit te groeien, wat soms pas na een paar maanden 
geschiedt, verloopt de ontwikkeling weer in een vlugger tempo. 
Ondertusschen is de witte boorwortel reeds lang in den gastheer 
binnengedrongen. 
11. Loranthus praelongus BI. 
Dit is de grootste door ons op Java gevonden Loranthus-soort. 
Zij kan op allerlei boomsoorten groeien, maar het meeste vonden wij 
haar op Ficus-planten en ook op Ficus elastica. Exemplaren met 
naar beneden hangende takken van 4 — 5 M. lengte zijn niet zeldzaam. 
De bloeiwijzen zijn dichte gedrongen aren. De bloemen zijn zeer 
lang en oranjegeel van kleur. De vruchten zijn ongesteeld, wel even 
breed als die van de vorige soort, maar iels korter. Ook de zaden 
zijn wat meer gedrongen. De bouw daarvan stemt volkomen met 
die van Loranthus pentandrus overeen en ook de ontkieming geschiedt 
op dezelfde wijze. 
