1456 
§ 4. Korte beschrijving van het toestel. 
Het wisselveld waarover reeds meermalen gesproken is, werd 
geleverd door twee klossen die door afstandsstnkken op ongeveer 
1 cM. van elkaar gehouden werden. De klossen zelve rustten op 
een messingvoetstuk, waaraan men door drie voetschroeven ver- 
schillende hellingen kon geven. De klossen waren parallel geschakeld 
en gaven een veld van ongeveer 50 Gauss. In de kern dezer klossen 
hing het ijzeren cilindertje. Dit cilindertje, 1,7 mM. dik en bij de 
eerste proeven 7 cM. lang, was uit week ijzer zeer zuiver gedraaid. 
In zijn kop was centrisch een fijn gaatje geboord van 0,3 mM. 
middellijn, waarin de glasdraad passend vastgekit werd. Het staafje 
droeg in zijn midden een zeer licht spiegeltje uit verzilverd micro- 
scoop-dekglas vervaardigd. Het licht van de eendraads-lichtbron werd 
tusschen de klossen door, die, zooals gezegd, ongeveer 1 cM. van 
elkaar werden gehouden, op het spiegeltje geworpen en vormde na 
reflectie een beeld op een 45 cM. verwijderde schaal. Dit beeld werd, 
als het staafje in trilling geraakte, verbreed tot een lichtstreep, waar- 
van de breedte den dubbelen uitslag bepaalde. 
Ter instelling van de resonantie moest natuurlijk de lengte van 
den glasdraad veranderd kunnen worden. Hiertoe was een messing- 
klem geconstrueerd die den glasdraad vast en scherp inklemde. 
Bijzonderheden van deze inrichting zullen hier niet beschreven 
worden. Genoeg zij, dat deze klem gemakkelijk verstelbaar op den 
glasdraad aan te brengen was. Klem, glasdraad en staatje waren 
gezamenlijk om een verticale as draaibaar in een vast opgesteld 
statief. De effectieve stroom werd op een precisie-instrumeht afge- 
lezen. Om het geheele apparaat was eene inrichting opgebouwd, 
waarmede het aardveld gecompenseerd kon worden. Later zullen 
we hier nog op terug komen. 
§ 5. De proeven. 
Welke storingen kunnen bij de proeven optreden? 
1. Aan de einden van het staafje ontstaan wisselende polen. 
Hierop werkt de horizontale component van het veld der aarde 
zoodat een wisselend draaimoment om eene horizontale as met de 
frequentie van den wisselstroom ontstaat (Effect I). 
Dergelijke draaiingen om een horizontale as traden evenwel bij 
de proeven niet in waarneembare grootte op. 
2. Volgens de theoriëen van P. Weiss liggen de ferromagnetische 
kristallen onregelmatig door elkaar. Men moet aannemen dat het 
