1457 
zeer goed mogelijk is dat eenige zoo liggen dat hun magnetisme 
door het wisselend veld niet omslaat. Deze zouden dan een perma- 
nente horizontale magnetische component der magnetisatie ten gevolge 
kunnen hebben, en de wisselende horizontale component van het 
magnetisch veld zou, daarop werkende, een wisselend draaimoment 
om de verticale as opleveren met de frequentie en de phase van 
het wisselend veld (Effect II). 
3. De as waarom de staaf draait zal niet nauwkeurig met de 
magnetische as van de staaf samenvallen. 
Derhalve zal een permanente horizontale magnetische kracht, zooals 
van het aardmagnetisme, torsietri Hingen van de staaf te voorschijn 
roepen. Het koppel dat deze trillingen doet ontstaan, heeft dezelfde 
phase als de magnetisatie en dus ook (bij sterke stroomen) als de 
wisselstroom (Effect III). 
4. Men ziet gemakkelijk in dat de stroomen van Foucatjlt die 
in het staafje ontstaan, niet van invloed op de proefneming kunnen 
zijn. Zij maken alleen dat het ommagnetiseeren van de staaf lang- 
zamer geschiedt. 
Behalve de bovengenoemde effecten zijn er — voor zooverre wij 
kunnen beoordeelen — geene andere die dezelfde frequentie hebben 
als de opwekkende stroom en die derhalve door de resonantie ver- 
sterkt worden. 
Als de klos in het wisselstroomnet geschakeld werd, bleef de 
lichtstreep op de schaal volkomen rustig, wanneer de lengte van 
den glasdraad waaraan het ijzeren staafje gekit was, niet nauw- 
keurig een eigen trilling van het staafje gaf, waarvan de frequentie 
gelijk was aan die van het wissel veld. Het stukje glasdraad waarover 
men verschuiven kon om de resonantie te voorschijn te brengen en 
te laten verdwijnen was I mM. op eene lengte van den glasdraad 
van 8 cM. 
Om de lengte van den glasdraad te vinden, die voor resonantie 
noodig was, om zeker te zijn dat het staafje niet met zijn octaaf 
meetrilde en ten slotte om het traagheidsmoment van de staaf, dat 
voor de berekening noodig was, nauwkeurig genoeg te feeren kennen, 
gebruikten wij den volgenden kunstgreep. 
Aan ’t onderste einde van den ijzeren cilinder werd een koperen 
d warsarmpje gelakt met een traagheidsmoment 10,7. 
Het traagheidsmoment van het staafje zelf was berekend op 0,0045. 
Hieruit volgt dat het staatje, nadat het dwarsstaafje aangebracht 
was, ongeveer I / — = 48,8 maal langzamer torsietrillingen 
’ ö V 0,0045 
moest uitvoeren dan zonder dwarsarmpje. Wanneer wij dus instelden 
