voor het l aire en S nire amine etnoloog, voor hei ( l aire echter gróoter zijn 
dan voor de eerstgenoemde. 
Echter is liet tevens duidelijk, dat eene direkte vergelijking van 
de p-Mijnen met het doel, om den invloed van de substitutie door 
kool waterstof resten in homologe verbindingen na te gaan, eigenlijk alleen 
kan geschieden bij aminen van denzelfden typischen bouw, dus bijv. 
bij vergelijking van alle l ailL ‘ aminen met elkaar, of van alle 2 i,il-e 
resp. 3 aire met elkander (fig. J, 2 en 3). Inderdaad is dan de regel- 
matige stijging van g bij vervanging door meer gekompliceerde 
alkylresten, terstond in het oog vallend. 
Wat de temperatuurkoëfficienten van g betreft, zoo kan worden 
opgemerkt, dat deze in het algemeen vrij klein zijn ; de kleinste, waarden 
komen voor bij de primaire aminen (1.2 — 1.8), terwijl zij bij de 
sekundaire aminen wat grooter (1.7 — 2.3) zijn, en evenzoo bij de 
tertiaire allengs meer tot de waarde van de bij andere organische 
verbindingen naderen. Echter zijn er op deze regels ook uitzonde- 
ringen : zoo is 
... dg 
blJV ' al 
bij het r/dpethylamine kleiner dan bij het 
monomethylamine. 
Tenslotte blijkt ook hier weer, evenals vroeger, dat de vergrooting 
van de oppervlakte-energie door de substitutie van H door onver- 
zadigde koolwaterstofresten veel aanzienlijker is, dan bij vervanging 
van H door verzadigde radikalen : zulks kan in dit geval weer 
blijken door vergelijking van de gegevens voor liet allyl-aniine eener- 
zijds met die voor propyl- en isopropylamine anderzijds. 
Eindelijk is onder deze stikstofderivaten nog het formamide opge- 
nomen ; ofschoon zij slechts één C-atoom bevat, blijkt g bij deze 
verbinding zéér veel grooter te zijn dan bijv. voor enz. 
Daaruit is de invloed van de sterk negatieve zuurstof, bovendien die 
van de onverzadigde earboxyl-groep, duidelijk te erkennen. 
Daarbij blijkt deze vloeistof, die als oplosmiddel in enkele 
opzichten aan de sterk dissocieerende oplosmiddelen herinnert, een 
zeer kleinen temperatuurkoëfficient ‘ te hebben: gemiddeld 0.89 Erg 
per graad. Het ware van belang, het gedrag van in deze vloeistof 
opgeloste zouten tegenover den elektrischen stroom na te gaan; naar 
analogie van het water, zou men hier uit de kleine waarde voor 
dg 
— tot een hoogen graad van associatie der vloeistof kunnen besluiten. 
Groningen ,, April 1915. 
Anorganisch Chemisch Laboratorium 
der Rijks- Universiteit. 
