E P I C R I S E O S. 35^ 
1. Quod defint exempla; cui nuper relponfum obje- 
ftioni; patet totum vegetabile regnum ; fingula fyite- 
mata exemplis abundant ; fola Linncei genera confuluifle 
fatis fuiffet: imo cui horti ampli copia, quomodo de 
exemplis queri poterit , quae demonflrenc petala fepiffi- 
me y perianthium & involucrum raro ^ llamina vix un* 
quam multiplicatum conftitiiere florem, ut in Fundamen- 
tis aph. 119. ad 122. docuit LinncBus. 
2. Fatetur tamen in quibusdam numerum petalorum 
efle inconftantem , quibus Hemerocallis ^ Rumex y Medeo- 
la y Menifpennum y f^acciniumy Patris y Hepatica y N~ym- 
phcea y ThaliPmmy Hellebonis y Crocus ^ Oxalis^ Rhamnus^ 
& fexcenta addi poflent alia; ubi numerum conflantio- 
rem obfervandum non male monet Skgesbeckius y In de- 
terminando tamen tam petalorum quam reliquarum par- 
tium fruftificationis numero naturali, parem non habuit 
Linnaeus, qui ad ftrucluram fimul & praecipue ad pro- 
portionem attendere docuit. 
3. Variationem in flaminibus & calycibus occurrere 
quis negavit? redit tantum enim ad magis & nflnus 
quaeftio. Idem tamen non feliciter fatis exemplis adflruC'- 
re conatur Siegesbeckius. 
In Mahis , Althceis & Alceis , rite conftitutis generibus , 
nulla obfervatur calycis aberratio ; ad numerum vero fla- 
minum in fyflemate vel Linnasano vel naturali hic non 
ultra attenditur , quam quod magnus fit ; an uno vel al- 
tero quaedam fpecies aliam fuperet, non curamus. Idem 
quoque de Ketmia dicendum, quam HibifcumvoQdX. Linncsus. 
In Geranio Riv. & Rup. omnes partes floris mire lu- 
dunt: foboles hybridas numero infinitas provenire nar- 
rat Linneeus ; numerus vero flaminum naturalis e Gruma- 
U Riv. detegitur facile, quam ad idem genus pertine- 
re, calyce licet gaudeat pentaphyllo, non negandum. 
,Quod vero ad diadelphiam inclinent quaedam hujus ge- 
neris fpecies , nihil obefl certitudini. 
Similiter mValeriance genere , magna efl omnium fru- 
ftificationis partium quoad numerum & figuram incon- 
€ ftan- 
