[ 228 ] 
2. 9 dig. Suec. Per vitrum rubrum tenue, ingreflum, 
egreflum autem, per craiTius vidi. Hac occafione phae- 
nomena nonnulla minus expedtata adparuerunt. Im- 
primis, Venerem atmofphaera circumdatam obfervafle 
credimus ; fequentibus nixi rationibus. Scilicet, ante 
completam immerfionem, feu adhuc quarta circiter 
parte diametri Veneris extra marginem Solis exiftente, 
tota Venus vifa eft; nam pars extra prominens debili 
lumine erat cindta, uti Fig. i. monftrat. [Vide 
T’ab. VIII.] Hoc vero longe clarius fub emerfione 
notatum fuit; etenim, initio, partem extra Solis mar- 
ginem prominentem fimile lumen, fed clarius cir- 
cumdedit, cujus tamen particula a (Fig. 2.) a Sole 
maxime diftans, eo magis fuit debilitata, quo magis 
evalit Venus; adeo ut tandem non nifi cornua (Fig. 3.) 
confpici poflent. Interim tamen, ufque dum centrum 
Veneris egreflum erat, lumen hocce integrum vide- 
bam. Aliud prasterea phenomenon adnotatum fuit; 
quod forfan ex valida radiorum Solis refra&ione, in 
tranfttu per atmofpheram Veneris, explicari poteft. 
Circa contadum interiorem, feu dum limbus Veneris 
a Solis interiore fepararetur, hoc non momento evenit ; 
fed haud aliter ac bine guttae aqueae, feparandae inter 
fe, ligamentum formant, ita quoque e Venere ad mar- 
ginem Solis tuberculum nigrum extendebatur (Fig. 4.) 
Hoc vero ligamento tandem in medio rumpente, mo- 
mento adparuit diflantia limbi proximi Veneris a mar- 
gine Solis equalis circiter ocftavse parti diametri Veneris. 
Circa emerflonem eadem fere adparentia occurrebat, 
quamvis non adeo diftindte, et in conta&u ultimo li- 
gamento quad Soli cohaerebat Venus (Fig 5.) 
Momenta 
