4 1 
ook deze mogelijkheid meende hij te moeten nitslniten want. „das 
reine Lösnngsmittel wiel im siedeapparat eine ganze Stunde lang 
L 
S 
A 
N (C 3 H v ) 4 J 
15.57 
0.506 
—0.369° 
N (C 2 H 5 ) 4 J 
» 
0.078 
—0.221° 
Cd J 2 
13.13 
0.0798 
-0.100° 
» 
0.1448 
—0.164 i 
De oplossing was hier 
» 
0.2058 
—0.164 
verzadigd en het kookpunt 
bleef volgens Walden 50 
> 
0.2280 
— 0.164 ’ 
min. lang constant ! 
nh 4 cns 
14.20 
0.050 
—0.334 
tot 0.404 
gedurende 25 min. 
> 
0.107 
—0.704 
tot —0.744 
gedurende 25 min. 
eine konslante Koehtemperatnr auf; die von den Salzlösnngen ab- 
distillierten Proben des Lösungsmittels ergaben den normalen Siede- 
pnnkt des Methylrhodanids.” 
Wanneer dit laatste juist was, zon het inderdaad hopeloos pogen 
zijn voor het hier waargenomen verschijnsel van kookpuntsverlaging 
een verklaring te vinden, doch deze uitlating berust op een te 
onnauwkeurige waarneming. 
Overtuigd van de algemeenheid van het verschijnsel, dat een 
unair zich gedragende phase in innerlijk evenwicht verkeert f, werd 
dit natuurlijk ook bij methylrhodanide verwacht en het lag nu voor 
de hand te vermoeden, dat het methylrhodanide, zooals men dit bij 
de bereiding verkrijgt, nog niet in innerlijk evenwicht is, en dat 
de optredende kookpuntsverlaging ot' dampspanningsverhooging een 
gevolg is van de instelling van hel innerlijk evenwicht, dat onder 
den invloed van genoemde zouten wellicht met merkbare snelheid 
wordt bereikt. Deze zouten zouden dus katalysatoren zijn. 
Nu is het bekend, dat methylrhodanide in toegesmolten glazen 
buizen op 180 ° verhit gedeeltelijk in het isomeer methylmostaardolie 
Van innerlijk evenwicht spreekt men, vfanneer verschillende molecuulsoorten 
van een zelfde stof met elkaar in evenwicht zijn. 
