04 
Brengt men toch door 2 der krommen een H, dan zijn hun 
snijpunten met F ook de snijpunten dezer H met F. Waren liet 
er nu meer dan twee, dan zou Teen beschrijvende lijn van H zijn ; 
maar dan zou een vlak door F met H verder nog slechts een rechte 
gemeen kunnen hebben, en zonden de beide krommen dus rechten zijn. 
Hiermee is dus bewezen, dat de wereldlijnen of rechte lijnen zijn, 
of hyperbolen, die alle door 2 zelfde punten eener rechte F gaan. 
In elk van de cd"- 1 vlakken door F liggen weer co 1 krommen, die 
een bundel vormen. Het aantal op deze wijze ontstaande gravitatie- 
velden in een n-dimensionaal laboratorium bedraagt dus oc~"+-. 
Astronomie. — De Heer W. H. Jülius biedt eene mededeeling 
aan : „Over de uitlegging van foto.sfeer-versch jnsele.n ’ ’ . 
§ 1. Een lichaam, dat zich altijd aan het oog vertoont als een 
cirkelvormige schijf, van welken kant men het ook beschouwt, zal 
wel begrensd moeten zijn door een bolvormige oppervlakte. Op deze 
schijnbaar juiste gevolgtrekking berust het van ouds heersehende 
denkbeeld, dat de hoofdmassa van de zon een gloeiende bol is ; dit 
werd dus een natuurlijk uitgangspunt voor zonnetheorieën. 
Maar toen voor de effectieve temperatuur der zon waarden gevon- 
den werden die de kritische temperatuur van wellicht alle bekende 
stoffen overtreffen, moest het oorspronkelijke denkbeeld, dat het 
zonneliehaam in den vloeibaren of vasten staat verkeerde, vervangen 
worden door de hypothese dat het zoo goed als geheel gasvormig 
was. Deze nieuwe opvatting maakte liet intusschen noodig een ver- 
klaring te zoeken voor het verschijnsel dat zich voordoet als de 
„oppervlakte der zon”. Men had nu te kiezen tusschen de voor- 
stelling van Young, dat de fotosfeer een laag van gloeiende wolken 
zou zijn, ontstaan door de condensatie van zekere stoffen met bui- 
tengewoon hooge kritische temperaturen, en de hypothese van Secchi 
(later uitgewerkt dooi’ Schwarzschild en door Emden), waarbij de 
vorming van wolken niet behoeft te worden aangenomen, daar zij 
aan de gassen een zóó snelle vermeerdering van dichtheid, naarmate 
men dieper komt, toekent, dat in de nabijheid van het niveau dal 
wij „zonsoppervlakte” noemen, binnen een laag van nauwelijks 1000 
kilometers dikte hun gemeenschappelijk stralingsvermogen zou stijgen 
van een zeer kleine waarde (in de chromosfeer) tot die van het 
absoluut zwarte lichaam (in de fotosfeer). 
In 1891 opende Aug. Sohmidt een nieuw gezichtspunt door aan 
te toonen dat een geheel gasvormig lichaam van de afmetingen der 
