65 
zon, als daarin de dichtheid en het uitstralend vermogen geleidelijk 
al ware het langzaam — van binnen naar buiten afnemen, er 
moet uitzien als een cirkelvormige, helder lichtgevende schijf met 
een scherpen rand, eenvoudig ten gevolge van de kromming die de 
lichtstralen ondergaan wegens den radialen dichtheidsgradient. Dat 
de zon zich van alle zijden als een cirkelvormige schijf vertoont, is 
dus niet een voldoende grond om aan te nemen dat er een werke- 
lijke „fotosfeer” bestaat, d.w.z. een laag die zich kenmerkt door een 
plotselinge, of zelfs maar snelle, verandering in de physische eigen- 
schappen der zonnematerie. 
Tegen de bekende zonnetheorie van Schmidt werd echter het 
gewichtige bezwaar aangevoerd, dat zij niet behoorlijk rekening 
hield met de gevolgen van absorptie en verstrooiing van het licht : ). 
Stralen die binnen de „kritische sfeer” zulke lange spiraalvormige 
wegen hadden afgelegd, zouden zoo goed als geheel uitgedoofd zijn 
vóór zij naar buiten traden ; zij zouden onmogelijk zóó veel energie 
• uit de gloeiende kern nog kunnen met zich voeren als noodig ware 
om de helderheid voort te brengen, die men waarneemt in de rand- 
deelen van de schijf. In tiaar oorspronkel ijken vorm kan de optische 
uitlegging van den zonsrand niet worden gehandhaafd. 
Evenmin is het mogelijk, de wolken-theorie van de fotosfeer te 
aanvaarden, omdat de uitkomsten der stralingsmetingen, uitgevoerd 
bij Maastricht tijdens de ringvormige zonsverduistering van 1912 * 2 ), 
niet veroorloven de helderheidsvermindering van het midden naar 
den rand der schijf toe te schrijven aan een absorbeerende of ver- 
strooiende zons-atmosfeer. Immers het bleek dat de gassen, buiten de 
fotosfeer gelegen, slechts een betrekkelijk onbeduidend vermogen tot 
absorbeeren en verstrooien bezitten. De fotosfeer kan derhalve niet 
een lichaam zijn van zoodanigen aard, dat het zich vertoonen zou 
als een gelijkmatig lichtende schijf indien de omringende gassen er 
niet waren. Integendeel, aan de fotosfeer zelve moet de eigenschap 
toekomen, er veel helderder uit te zien wanneer zij beschouwd 
wordt, in de richting naar het middelpunt, dan wanneer degezichts- 
1 ij n met den voerstraal van het beschouwde punt der fotosfeer een 
hoek maakt ; en de wet volgens welke de helderheid varieert met 
dien hoek is verschillend voor licht van verschillende golflengten. 
Welke nu ook de oorzaken mogen zijn, die maken dat de zon 
sterker straalt in de radiale richting dan in andere richtingen — 
men zal ze moeten zoeken in lagen, gelegen onder het niveau dat 
0 R. Emden, Gaskugeln, S. 388-394. 
E. Pringsheim, Pliysik der Sonne, S. 26(5 - 270. 
2) Versl. Afd. Natuurk. XXI, 1499. (1913). 
5 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXII. A ü . 1913/14. 
